“เฮ้อ...”
หลี่ชิงเหอเตรียมตัวป้องกันไว้ก่อนแล้ว เธอย่อตัวลงหลบ จากนั้นก็ขยับไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
ตีไม่โดน
แม่หลี่ออกแรงเหวี่ยงมือมากเกินไป พอตีไม่โดน ร่างทั้งร่างก็เสียหลักกะทันหัน ราวกับเบรกไม่อยู่ เธอเซถลาไปข้างหน้าติดกันหลายก้าวจนถึงประตูรั้ว
เฉินเหอฮวาเห็นแล้วถึงกับตะลึง
เธอดึงหลี่ชุนเซิงที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามา แล้วกระซิบว่า “น้องสาวคนรองของนายไม่ธรรมดาเลยนะ”
แกล้งคนได้โดยไม่ต้องเปื้อนมือตัวเองด้วย
หลี่ชุนเซิงหัวเราะหยัน
“ไม่ธรรมดาบ้าบออะไร! เมื่อก่อนอยู่บ้านก็ทำงานงก ๆ ไม่เคยปริปาก โดนตีโดนด่าก็เอาแต่หลบไปร้องไห้ในห้องเก็บของ ไม่กล้าพูดสักคำ ตอนนี้กล้าต่อต้านแม่ฉันแบบนี้ ก็เพราะมีงานประจำแล้ว มีงานรองรับเลยกล้าผยองขึ้นมา”
“อ๋อ”
เฉินเหอฮวาถึงบางอ้อ “ตำแหน่งบัญชีที่โรงงานทอผ้าที่นายพูดถึงในโทรศัพท์นั่นหรือ คนที่คิดบัญชีได้คล่องต้องฉลาดอยู่แล้ว”
“ฉลาดแล้วมีประโยชน์อะไร สุดท้ายก็ต้องแต่งงานอยู่ดี”
หลี่ชุนเซิงกลอกตา สีหน้าดูเสียดายงานประจำที่โรงงานทอผ้าอยู่ไม่น้อย “โทษนังหลี่เซียงซิ่วคนนั้นแท้ ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมันแย่งกับฉันจนเรื่องบานปลายเกินกว่าจะเก็บกวาด งานนั้นก็คงเป็นของฉันไปแล้ว! ได้นั่งทำงานในสำนักงาน หน้าหนาวก็อุ่น หน้าร้อนก็เย็น ไม่ใช่แค่ดูมีหน้ามีตากว่าขายของในห้างสรรพสินค้า แต่ยังสบายจริง ๆ เดือนหนึ่งว่างได้ตั้งยี่สิบวัน!”
เฉินเหอฮวาก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน
“...ไม่ใช่ว่าญาติพี่น้องรับช่วงงานต่อกันได้หรือ? ถ้าอย่างนั้นรอฉันคลอดแล้ว นายลองคุยกับพ่อแม่ดูสิ ให้พี่สามีแบ่งงานให้ฉันได้ไหม?”