“ฝันไปเถอะ!”
หลี่เฉี่ยวอวิ๋นเม้มปากแน่น ใบหน้าสวยตึงเครียด เธอกวาดตามองท้องของเฉินเหอฮวา ก่อนเงยหน้าจ้องอีกฝ่ายแล้วพูดเน้นทีละคำ “ก่อนฉันแต่งงาน สิทธิ์ใช้ห้องนี้เป็นของฉัน ใครก็อย่าคิดแย่งไป!”
“ลูกคนนี้ ทำไมถึง...”
แม่หลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง พอเห็นสีหน้าของลูกสาวคนเล็กก็รู้ว่าเธอไม่ยอมยกห้องให้ แต่...
เฉินเหอฮวาเอาเด็กมาเป็นข้ออ้างข่มขู่ เธอแกล้งรับปากไปก่อนไม่ได้หรือ?
ถ้าเด็กเป็นอะไรขึ้นมา...
“น้องสามี คิดให้ดีนะ”
เฉินเหอฮวาสะบัดมือแม่หลี่ออก พลางลูบท้องโตแล้วหัวเราะหยัน “เธอก็รู้ว่าตัวเองต้องแต่งงาน พอไปบ้านสามีก็ต้องพึ่งคนทางบ้านช่วยหนุนหลัง พี่สะใภ้อย่างฉันนี่แหละที่จะช่วยเธอเถียง ช่วยทวงความเป็นธรรม ให้เธอยืนหยัดในบ้านสามีได้ ต่อให้ตอนนี้เธอไม่ยอมให้ห้องฉันสักห้อง ต่อไปก็อย่าหวังว่าฉันจะช่วยพูดให้!”
เธอเน้นคำว่า ‘อย่าหวัง’ รอให้หลี่เฉี่ยวอวิ๋นกลัวจนยอมก้มหัว แล้วพูดว่าจะยกห้องให้
ใครจะคิดว่าหลี่เฉี่ยวอวิ๋นกลับหัวเราะเย็นชา “ใครอยากได้กัน!”
“เสี่ยวอวิ๋น!”
แม่หลี่เอ็ดลูกสาวคนเล็กเสียงต่ำ
ถึงเธอจะไม่ชอบเฉินเหอฮวา แต่ที่อีกฝ่ายพูดก็เป็นเรื่องจริง ลูกสาวแต่งงานไปอยู่บ้านสามี หากถูกกลั่นแกล้ง เรื่องเล็กก็แค่ต้องทนกล้ำกลืน ส่วนเรื่องใหญ่ต้องให้คนทางบ้านไปช่วยทวงความเป็นธรรม
ถ้าสองพี่น้องสะใภ้ทะเลาะกันเพราะเรื่องห้อง ไม่ใช่แค่ลูกสาวคนเล็ก แม้แต่ลูกสาวคนโต หากถูกบ้านสามีรังแกในวันหน้าแล้วเฉินเหอฮวานิ่งดูดาย พวกเธอก็เสียเปรียบหนักแน่!
บ้านไหนบ้างที่ไม่ดูท่าทีของครอบครัวฝ่ายหญิง แล้วเลือกปฏิบัติต่อลูกสะใภ้ตามนั้น?