เพียงเขาชะงักไป ลมหายใจของหลี่ชิงเหอก็พลอยสะดุดตามไปด้วยหลายครั้ง
เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของผู้ชายดังมาจากปลายสาย “...พี่ชายคนโตของคุณฝากให้ผมขอโทษแทนเขา ลักษณะงานของเขาค่อนข้างพิเศษ ก่อนภารกิจจะสำเร็จ ทุกคนห้ามออกจากพื้นที่ปฏิบัติงาน เพราะอย่างนั้น เวลาที่เขาจะไปพบคุณอาจต้องเลื่อนออกไป”
พิเศษงั้นเหรอ?
ออกไปไม่ได้งั้นเหรอ?
หลี่ชิงเหอกำสายโทรศัพท์แน่น อ้าปากอยู่สองสามครั้งกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ “มะ...ไม่เป็นไรค่ะ งานสำคัญกว่า”
“เรื่องทางตระกูลเย่ เขาจะไปคุยเป็นการส่วนตัว ส่วนทางคุณ...เขาบอกว่าจะจัดคนที่ไว้ใจได้มาคอยดูแลความปลอดภัยให้” สือเหิงพูดเสียงเบา
เมื่อได้ยินความห่วงใยจากพี่ชายแท้ ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจที่ยากจะเอ่ยออกมาก็พลันเอ่อล้นขึ้นในใจหลี่ชิงเหอ ปลายจมูกแสบขึ้นมา ขอบตาร้อนผ่าว เธอพยายามควบคุมอารมณ์ ยกมือปิดกระบอกโทรศัพท์แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก ก่อนจะบอกสือเหิงว่า “ขอบคุณค่ะ แต่ไม่ต้องหรอก ฉันดูแลตัวเองได้ ขอ...อย่าให้เรื่องบานปลายเลยดีกว่า”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ชาวบ้านเล่ากันว่าหลี่ชิงเหอใช้กำลังเพียงลำพังสังหารหมูป่าได้หลายตัว รอยยิ้มก็แต้มขึ้นในดวงตาของสือเหิง
“ได้ ผมจะบอกเขาให้ เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณหรอก คนที่ควรพูดขอบคุณจริง ๆ คือผม ตอนนี้ผมมีเรื่องต้องจัดการ...เกี่ยวกับตากับยายของผม ช่วงนี้เลยหาเวลาไปไม่ได้ หลี่ชิงเหอ ระวังตัวด้วยนะ”
“ยินดีด้วยค่ะ”
การได้กลับเข้าเมืองพร้อมคุณยายถัง หลังได้รับการคืนความเป็นธรรม เป็นความปรารถนามาตลอดชีวิตของศาสตราจารย์อาวุโสในชาติที่แล้ว แต่สุดท้ายสองสามีภรรยากลับต้องเสียชีวิตในหมู่บ้านบนเขาทั้งคู่ ชาตินี้ในที่สุดพวกเขาก็จะสมหวังเสียที