ชายคนนั้นกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ตะกร้าหิ้วของเธอ หลี่ชิงเหอเปิดผ้าคลุมออกมุมหนึ่งแล้วพูดว่า “โสมป่าที่เติบโตจากพลังฟ้าดิน ใบหกแฉก ปู่ทวดของปู่ทวดฉันปลูกไว้เอง รุ่นนั้นปลูกกันมาอย่างน้อยก็ 160 ปีแล้วค่ะ!”
ชายคนนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดีดนิ้วดังเป๊าะ “ตกลง”
เขาทำท่าจะพาหลี่ชิงเหอออกไป แต่เธอไม่ขยับ ยืนมองเขาตรง ๆ
ชายคนนั้นขมวดคิ้วน้อย ๆ “ก็ได้ งั้นคุณรออยู่ตรงนี้ อย่าเพิ่งไปไหน ฉันจะเรียกคนมาตรวจของ”
พอเดินออกจากตรอก ชายคนนั้นก็เรียกคนของตัวเองเข้ามา “รีบไปโทรหาคุณฮั่ว บอกว่ามีคนเอาของที่เขาต้องการมาขาย สภาพชั้นเลิศ เป็นโสมป่าที่เขาตามหามาตลอด อายุ... ใบหกแฉก 160 ปี”
“ได้ครับ”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดไม่ไกลจากปากตรอก ชายหนุ่มในเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์เปิดประตูลงจากรถ แล้วมุ่งตรงมาทางนี้ ชายคนนั้นรีบเข้าไปต้อนรับ “คุณฮั่ว”
“คนอยู่ไหน?” คุณฮั่วถามพลางเร่งฝีเท้าเข้าไปด้านใน และเหลือบมองชายคนนั้น
ชายคนนั้นไม่หยุดเดิน “อยู่ข้างในครับ เป็นผู้หญิง เธอระวังตัวมาก ไม่ยอมย้ายที่ ผมเลยต้องให้คนโทรเชิญคุณมาที่นี่”
“นำทางไป แล้วเล่าไปด้วย”
ชายคนนั้นรับคำ เร่งฝีเท้านำหน้าคุณฮั่วไปครึ่งก้าว พาเขาเดินตรงไปหาหลี่ชิงเหออย่างสะดวก
“อยู่ตรงนี้ครับ”
ชายคนนั้นส่งสายตาให้หลี่ชิงเหอ บอกเป็นนัยให้เธอเปิดผ้าที่คลุมโสมไว้
หลี่ชิงเหอมองชายหนุ่มที่อีกฝ่ายพามา ดูท่าแล้วไม่ใช่คนแถวนี้ เสื้อผ้าหน้าตาดูมีรสนิยม แถมยังดูมีเงินมาก