หลี่ชุนเซิงวิ่งออกไปที่สำนักงานเขตเพื่อรับโทรศัพท์ จากนั้นก็ไปยังจุดนัดพบ พอทั้งสามคนเจอกัน ชายสองคนนั้นก็รีบขอโทษ บอกว่าเมื่อวานมีธุระจนปลีกตัวมาไม่ได้จริง ๆ ขอโทษด้วย
หลี่ชุนเซิงแสร้งทำเป็นใจกว้าง โบกมือพลางพูดว่า “ใคร ๆ ก็มีเวลาที่ติดธุระจนปลีกตัวไม่ได้กันทั้งนั้น...”
“บ่อนเดิมพี่หลิวไม่ให้ไปแล้ว พวกเราจะพานายไปที่ใหม่”
“ได้สิ แต่ถ้าชนะแล้วจะไม่เบี้ยวใช่ไหม?”
หลี่ชุนเซิงไม่เกี่ยงว่าจะไปที่ไหน ขอแค่ทำเงินให้เขาได้ก็พอ
“แน่นอนสิ! พวกเราสามคนสนิทกันขนาดนี้ จะหลอกนายได้ยังไง!”
ทั้งสามคนพูดคุยหัวเราะกันไปจนถึงลานทรุดโทรมแห่งหนึ่ง มีบ้านหลังคากระเบื้องพัง ๆ อยู่สองหลัง ภายในปิดทึบสนิท มีเพียงหลอดไฟยาวห้อยอยู่เหนือศีรษะให้แสงสว่าง เสียงตะโกนบอกสูงต่ำก็ไม่ดังเท่าที่บ่อนใต้ดิน
ที่นั่นมีโต๊ะอยู่เพียงตัวเดียว
หลี่ชุนเซิงขมวดคิ้ว พี่จ้าวกับพี่โจวมองตากัน คนหนึ่งรั้งเขาไว้แล้วแสร้งทำเป็นเตือนอย่างจริงจังว่า “ดูก่อน อย่าเพิ่งรีบลงเงิน”
อีกคนเดินไปลองเล่นก่อน “พวกนายไม่เล่น ฉันเล่นเอง”
พี่โจวเดินไปเดิมพันต่ำ ผลกลับออกมาสูง เขาเสียเงินไปยี่สิบหยวนในตาเดียว
“ฉันไม่ยอม เล่นอีก!”
ตานี้เขาทุ่มเงินลงไปสี่สิบหยวน แล้วเดิมพันต่ำ ผลที่ออกมาคือ “สอง สอง สาม รวมเจ็ดแต้ม ต่ำ”
พี่โจวหัวเราะลั่น
เขาหันไปเรียกหลี่ชุนเซิงกับพี่จ้าว “สี่สิบได้คืนมาแปดสิบ หักยี่สิบที่เสียไปเมื่อกี้ ก็ยังได้กำไรยี่สิบ!”
“ดูอีกสักสองตาไหม?”