“เธอขู่ใครอยู่? ฉันก็แค่พูดว่าหลี่เซียงซิ่วสมควรถูกตี! ทั้งหมดก็เพราะแม่ตามใจเธอจนเคยตัว ทำให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอคิดว่าตัวเองมีความสำคัญในบ้าน ถึงได้กล้าก่อเรื่องแบบนี้!”
หลี่ชุนเซิงถกแขนเสื้อขึ้น คว้าไม้กวาดที่แม่หลี่ทิ้งไว้ใต้หน้าต่างห้องครัวตอนเช้าหลังใช้ตีหลี่ชิงเหอ แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปหาหลี่เซียงซิ่ว ชี้หน้าเธอ “เอาวิทยุไปวางคืนที่เดิมให้ดี ถ้าฉันไม่ตีเธอ เธอก็อย่ากล้าทำมันแตก วันนี้ฉันจะตีเธอให้ตาย!”
“ชุนเซิง อย่า...”
แม่หลี่เป็นห่วงลูกสาวคนโต จึงคว้าแขนหลี่ชุนเซิงไว้ไม่ให้ขยับ แล้วหันไปเรียกหลี่เซียงซิ่วอีกคน “ซิ่วซิ่ว อย่าก่อเรื่องเลย รีบวางวิทยุลง แม่กับพ่อ พี่ชายใหญ่และพี่สะใภ้ของลูกคุยกันเรียบร้อยแล้ว เงินสินสอดที่ได้ตอนลูกแต่งงาน แม่จะไม่เก็บไว้สักเฟินเดียว ให้ลูกเอาไปบ้านสามีทั้งหมด จะได้มีเงินติดตัว เอ่อ...แม่จะช่วยเพิ่มให้อีก 200 หยวน... 300 หยวน ดีไหม?”
“ไม่ได้ค่ะแม่ เงินเดือนแม่เดือนหนึ่งแค่ 45 หยวน ให้ 300 หยวนก็เท่ากับเสียเงินไปกว่าครึ่งปี แล้วทั้งบ้านจะกินลมแทนข้าวหรือไงคะ?” เฉินเหอฮวาที่อยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงห้ามอย่างไม่พอใจ
พ่อหลี่เม้มปาก แล้วปรายตามองเฉินเหอฮวาอย่างเย็นชา
แต่เฉินเหอฮวาทำเป็นไม่เห็น
พี่สามีที่กำลังจะแต่งออกไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาเอาเงินไปมากมายขนาดนั้น?
“ฉันก่อเรื่องเหรอ?”
หลี่เซียงซิ่วโกรธจนแทบคลั่ง รู้สึกเหมือนความอัดอั้นในอกกำลังจะระเบิด
เธอชี้หน้าหลี่ชุนเซิง แล้วตะโกนใส่แม่หลี่ “ลูกชายแม่แย่งงานของฉันไป ฉันแค่จะเอางานของตัวเองคืน ทำไมถึงกลายเป็นฉันก่อเรื่อง? ทำไมแม่ไม่บอกให้เขาคืนงานให้ฉันล่ะ!”
“ซิ่วซิ่ว...”
เรื่องนี้แม่หลี่เป็นฝ่ายผิด เธอพยายามชดเชยให้ลูกเต็มที่แล้ว แต่ซิ่วซิ่วกลับไม่ยอมฟังเลย!