หลี่เซียงซิ่วพลันเข้าใจทุกอย่างในชั่วพริบตา ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง ภายในแววตาเอ่อท้นด้วยโทสะเกรี้ยวกราด
เธอคว้าไม้เท้าของตัวเอง แล้วกระทุ้งพื้นดังตึก ๆ เดินออกไป
เจ้าหน้าที่หญิงมองชายคนนั้น ก่อนจะคว้าเอกสารของหลี่เซียงซิ่วแล้วรีบตามไป “สหายหลี่ เอกสารของคุณค่ะ”
ตอนนี้หลี่เซียงซิ่วไม่มีแก่ใจสนใจแล้ว
เธอไม่หันกลับมา รีบเดินออกจากห้างสรรพสินค้าไปอย่างรวดเร็ว
เจ้าหน้าที่หญิงมองขาของเธอที่ยาวข้างสั้นข้าง แล้วถอนหายใจอย่างเห็นอกเห็นใจ
ชายคนนั้นส่ายหน้าอยู่ด้านหลัง “ครอบครัวเธอนี่ใจดำจริง ๆ”
หลี่ชุนเซิงกับแม่หลี่ขี่จักรยานไล่ตามมาได้ครึ่งทาง พอจอดพักก็เห็นหลี่เซียงซิ่วนั่งรถประจำทางกลับไป จึงสบถว่า “นังตัวดี หาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ!”
แม่หลี่ตบเขาเบา ๆ “รีบกลับรถกลับบ้านเร็วเข้า”
“ผมปั่นไม่ไหวแล้ว ขอพักหายใจสักหน่อย” หลี่ชุนเซิงใช้เท้าข้างหนึ่งยันพื้น มือเดียวโบกพัดให้ตัวเอง หอบหายใจพลางพัดลมใส่หน้า
เขาบ่นพึมพำไปด้วย “ยัยเด็กบ้า รอดูกลับไปก่อนเถอะว่าฉันจะจัดการยังไง”
“แกกล้าเหรอ”
แม่หลี่ถลึงตามองหลี่ชุนเซิง “น้องสาวแกขาพิการเพราะงานนี้ ต่อไปทั้งชีวิตก็เดินไม่สะดวก แกต้องยอมให้น้อง จำบุญคุณที่น้องทำไว้ แล้วห้ามรังแกน้องเด็ดขาด”
หลี่ชุนเซิง “……”
“ได้ยินหรือเปล่า?”
แม่หลี่คาดคั้นให้หลี่ชุนเซิงรับปาก เขากลอกตา “ถ้าเธอไม่มาหาเรื่อง ผมก็ไม่รังแกเธอหรอก แต่ถ้าเสนอตัวมาให้ผมซ้อม แม่ก็อย่ามาพูดเรื่องให้ผมยอมเธอเลย คนอย่างหลี่เซียงซิ่วน่ะต้องโดนตี!”
“แกนี่……”