หลี่ชิงเหอไม่หลบ เธอคว้าด้ามไม้กวาดที่แม่หลี่ฟาดลงมาไว้ แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง
“อ๊ะ!”
แม่หลี่ไม่ทันตั้งตัว ร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะถูกแรงกระชากจนเซถลาไปข้างหน้า
หลี่ชิงเหอเบี่ยงตัวหลบ มองแม่หลี่พุ่งหัวชนหน้าต่างห้องครัว
“โครม”
เสียงกระแทกทุ้มหนักดังขึ้น แม่หลี่เจ็บจนสูดปาก น้ำตาแทบไหลพราก
เธอกุมหัว หันกลับมาจ้องหลี่ชิงเหอด้วยแววตาเหลือเชื่อ
“นังตัวดี ฉันเป็นแม่แกนะ! แกกล้ากระชากฉันงั้นเหรอ? แกบ้าไปแล้วหรือไง?!”
“แม่เป็นแม่ฉันจริงเหรอ?” หลี่ชิงเหอจ้องหน้าเธอ
แม่หลี่ใจหายวูบไปชั่วขณะ อ้าปากพะงาบ “แก...แกพูดเหลวไหลอะไร?”
“ฉันพูดเหลวไหลตรงไหน?”
หลี่ชิงเหอหัวเราะเยาะ “ตอนแม่สาดน้ำสกปรกใส่ฉันเมื่อกี้ ทำไมไม่คิดบ้างว่าแม่เป็นแม่ฉัน? รีบร้อนโยนเรื่องที่แม่กับลูกชายคนโปรดแย่งงานของหลี่เซียงซิ่วมาใส่ร้ายฉัน อยากให้หลี่เซียงซิ่วเกลียดฉัน ส่วนแม่กับลูกชายก็ลอยตัวสบาย ๆ งั้นเหรอ?”
“แก...แก...ฉันเลี้ยงแกมา แกติดหนี้บุญคุณฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยแก พี่สาวใหญ่ของแกคงไม่ถูกรถชนจนขาเจ็บ แล้วก็ไม่ต้องเจ็บขาซ้ำอีก...” แม่หลี่พูดจาสับสนเล็กน้อย แต่ก็ยังพยายามโยนความผิดให้หลี่ชิงเหอ
หลี่ชิงเหอมองเธอแวบหนึ่งแล้วหัวเราะเยาะ “เรื่องที่ทำให้พี่สาวใหญ่เจ็บขาซ้ำ แม่รู้ดีที่สุด! ส่วนสาเหตุที่เธอถูกรถชน เธอเองก็รู้ดีที่สุดเหมือนกัน! งานประจำนั่นได้มายังไง เธอยิ่งรู้แก่ใจดี ถ้าอย่างนั้นแม่กับลูกก็พูดกันให้ชัด ๆ ต่อหน้าเลยไหม เปิดบัญชีมาคิดกันตรงนี้ ดูสิว่าตกลงใครติดหนี้ใคร!”
แม่หลี่ชะงักไปชั่วขณะ “แกหมายความว่ายังไง?”