082 สำรวจทาง โดนด่า สวนกลับ
เหอเหยียนพยักหน้าหงึก ๆ “สวมรอยเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณย่า แล้วคิดจะทำเรื่องชั่วอะไรอีกก็ไม่รู้ ช่าง...ยากจะคาดเดาจริง ๆ”
“ก่อนจะสืบเรื่องให้กระจ่าง อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าคุณปู่ล่ะ” สือเหิงกำชับ
เหอเหยียนยิ้มจนเห็นฟัน “วางใจได้”
“ผู้หญิงสองคนนั้นแซ่หลี่ ส่วนผู้ชายแซ่หวัง จำไว้ล่ะ”
“จำได้แล้ว”
หลี่ชิงเหอไม่รู้เลยว่าทั้งสองกำลังสงสัยเธออยู่
เธอออกจากร้านขายยาแล้วมุ่งตรงไปห้างสรรพสินค้า เลือกซื้อของใช้จำเป็นมาหลายอย่าง ซื้อของขวัญให้คนตระกูลหลินสามชิ้น จากนั้นก็หาร้านอาหารของรัฐ สั่งเกี๊ยวไส้หมูใส่ต้นหอมหนึ่งจาน
กินเสร็จ เธอจ้างรถลาก แล้วจ่ายเงินเพิ่มให้อีกหลายเท่าเพื่อถามคนลากรถถึงตลาดมืดแถวนั้น
คนลากรถเห็นแก่เงิน จึงพาเธอไปหลายแห่ง
หลี่ชิงเหอลองซื้อขายของอยู่บ้าง แต่สถานที่แบบนี้ทั้งคนซื้อและคนขายต่างระแวดระวัง เธอหยั่งเชิงไปก็ไม่ได้ความคืบหน้าอะไรที่เป็นประโยชน์เลย
คนลากรถเตือนเธอด้วยความหวังดี “คนที่ตั้งแผงขายของในนี้ล้วนเป็นคนคุ้นเคยที่ไว้ใจได้ คนคุ้นเคยแนะนำคนคุ้นเคยกันเอง คนหน้าใหม่อย่างคุณอยากผูกสัมพันธ์กับพวกเขา คงไม่ได้หรอก”
หลี่ชิงเหอกล่าวขอบคุณ จ่ายเงินให้เขา แล้วคิดจะกลับไปถามหวังข่ายเสวียนว่าพอจะมีวิธีหรือเปล่า
เธอขึ้นรถโดยสารไปสถานี เตรียมนั่งรถทัวร์รอบบ่ายกลับอำเภอเล็ก ๆ
รถไปกลับมีวันละเที่ยวเดียว ถ้าพลาดเที่ยวนี้ วันนี้เธอก็ต้องค้างคืนในเมืองหลวงมณฑล
รถโดยสารผ่านร้านมิตรภาพ หลี่ชิงเหอก็นึกขึ้นมาได้ทันทีว่ากิ๊บติดผมไข่มุกที่เสี่ยวเหมยชอบมากในชาติก่อน เป็นของที่หลินรองซื้อกลับมาจากร้านมิตรภาพ