ถ้าหล่อนยอมทิ้งศักดิ์ศรีได้จริง จะปล่อยให้อีชิงเหอไปนั่งสบายอยู่ในสำนักงานโรงงานทอผ้าได้ยังไง?!
ซิ่วซิ่วยังติดคุกอยู่เลย!
ทำไมเด็กนอกคอกนี่ถึงมีชีวิตดีขึ้นเรื่อย ๆ ได้ล่ะ?!
แม่หลี่ตวัดตามองหลี่ชิงเหอ ความโกรธพุ่งขึ้นจุกอก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลี่ชิงเหอก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วถามเสียงเบา “แม่ งานของแม่ยกให้พี่ใหญ่จริงเหรอ? แล้วพี่สาวคนโตล่ะ? แม่ไม่ได้รับปากพี่เขาไว้หรือ…”
แม่หลี่ “……”
“ไสหัวไป!”
นังตัวดีนี่รู้ทั้งรู้ว่าเรื่องไหนไม่ควรพูด ยังจะจงใจพูดเรื่องนั้นอีก!
ถ้าไม่ได้อุ้มหลานชายที่ร้องไห้ไม่หยุดอยู่ในมือ เธอคงคว้าไม้กวาดฟาดหัวหลี่ชิงเหอไปแล้ว!
“ได้ แม่ลำเอียงรักลูกชายจนทำร้ายพี่สาวคนโต รับปากไว้ก่อนว่าจะยกงานให้พี่เขา แต่พอหันกลับมาก็ยกให้ลูกชายคนโตของแม่แทน พอพี่สาวออกมาแล้ว ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าแม่จะอธิบายกับพี่เขายังไง”
หลี่ชิงเหอทำให้แม่หลี่หงุดหงิดได้สำเร็จ ก่อนจะกลับไปห้องเก็บของอย่างอารมณ์ดี
แม่หลี่โมโหจนแทบจะเขวี้ยงเด็กในอ้อมแขนใส่เธอ!
ไม่นาน หลี่ชิงเหอก็ได้ยินเสียงแม่ผัวลูกสะใภ้ทะเลาะกันจากห้องฝั่งตะวันออก “ดึกดื่นป่านนี้ แกจะนอนคนเดียวหรือไง ฉันไม่ต้องนอนหรือไง? กลางวันฉันก็กล่อม กลางคืนยังต้องให้ฉันกล่อมอีก แกเป็นแม่ประสาอะไร เป็นแค่หุ่นประดับหรือไง?”
“แม่ ลูกชายแม่ทำงานกลางวัน พอถึงกลางคืนเราก็ต้องรีบหาเวลามีหลานให้แม่อีกคนสิ…”
“แก…แก…”
แม่หลี่ถูกคำพูดของเฉินเหอฮวาอุดปากไปพักใหญ่ จนคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไร
“……เฉินเหอฮวา แกไม่มียางอาย แต่ตระกูลหลี่ยังต้องมีหน้า! แก…แกมันนังแพศยา…”