“รูปยังล้างไม่เสร็จ ถ้าเราบอกชิงเหอไป เธอจะเชื่อไหม?”
หลินรองอธิบายว่า “ต้องได้รูปมาให้ชิงเหอดู แล้วมีคำให้การของแม่สามีอาฝางประกอบด้วย ถึงจะน่าเชื่อถือกว่า”
แม่หลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าหงึก ๆ
“ใช่ ๆ รูปถ่าย... รอมาตั้งหลายปีแล้ว อีกสองวันก็รอได้ อย่าใจร้อนจนทำเสียเรื่อง”
เธอพึมพำอยู่สองสามคำ แล้วถามหลินรองอีกว่า “ลูกติดต่อคนทางตระกูลเย่ได้ไหม เรื่องนี้ควรบอก...”
“แม่ ยังไม่ต้องรีบครับ”
หลินรองเกลี้ยกล่อม “ผมรู้ว่าแม่สงสารชิงเหอ แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของเธอ ไม่ว่าจะตัดขาดกับคนตระกูลหลี่ หรือจะไปตามหาพ่อแม่แท้ ๆ ก็ควรให้เธอตัดสินใจเอง”
“เด็กคนนั้น...”
แม่หลินถอนหายใจยาว ก่อนขานรับเบา ๆ “ลูกพูดถูก แม่เป็นห่วงจนคิดไม่รอบคอบเอง ต้องใช้เวลากี่วันกว่าจะล้างรูปเสร็จ?”
“สองวันครับ”
“ดี”
ทางแม่ลูกตระกูลหลินมีความคืบหน้า ส่วนทางหลี่ชิงเหอก็ได้เบาะแสใหม่เช่นกัน
ครั้งนี้เธอเอาผักไปให้พยาบาลอาวุโสอีกครั้ง แล้วอาศัยจังหวะชวนคุยเหมือนครั้งก่อน ๆ เปิดประเด็นใหม่ ถามถึงเรื่องน่าสนุกที่เกิดขึ้นในห้องพักผู้ป่วย ตอนพ่อแม่คลอดเธอในปีนั้น
พยาบาลอาวุโสเล่าเรื่องเล็ก ๆ ที่น่าสนใจให้เธอฟังหลายเรื่อง
อย่างเช่น ตอนนั้นมีหญิงคลอดลูกอยู่ห้องเดียวกันสามคน คนหนึ่งคือพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอ อีกคนคือสวี่เจาเอ๋อ ส่วนหญิงคลอดลูกอีกคนไวต่อกลิ่นเป็นพิเศษ ต่อให้ญาติที่กินข้าวอยู่ตรงระเบียงทางเดินกินอะไร เธอก็แค่ดมกลิ่นก็เดาได้ถูกเกือบหมด
หลี่ชิงเหอตามคำบอกเล่าของพยาบาลอาวุโส จนพบหญิงคลอดลูกที่ไวต่อกลิ่นคนนั้น ซึ่งตอนนี้เป็นหญิงวัยสี่สิบกว่าแล้ว