พยาบาลชะงักไปครู่หนึ่ง จ้องหลี่ชิงเหออยู่นาน ก่อนจะส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น น้ำลายกระเด็นออกมา หลี่ชิงเหอยัดปากกาใส่มือเธอ «เขียนลงมา»
พยาบาลกำปากกาไว้ แต่กลับจับไม่มั่น มือสั่นจนปลายปากกาลากไปบนกระดาษไม่เป็นเส้นตรง วาดสะเปะสะปะจนยุ่งเหยิงไปหมด
หลี่ชิงเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย
พยาบาลร้อนใจ เขียนอะไรไม่ออก จึงอ้าปากส่งเสียงอืออาโดยไม่รู้ตัวเพื่ออธิบาย แต่กลับพูดไม่เป็นคำ
หลี่ชิงเหอถอนหายใจอย่างผิดหวัง
«ฉันคิดไปเองสินะ นึกว่าถึงคุณจะพูดไม่ได้ อย่างน้อยก็น่าจะเขียนได้ จะได้คืนความจริงให้ฉัน แต่ดูท่าตอนนี้...»
เธอส่ายหน้าแล้วหันหลังให้
พยาบาลคิดว่าเธอจะทอดทิ้ง จึงส่งเสียงร้องอืออา ปากกาขีดลงบนกระดาษจนเกิดเสียงครูด เขียนเป็นตัวอักษรคำว่า ‘ขโมย’ ที่รูปร่างประหลาดขึ้นมาได้
หลี่ชิงเหอหันหลังให้ แกล้งทำท่าล้วงของจากกระเป๋า ก่อนหยิบขวดยาที่เก็บไว้ในมิติ ซึ่งตั้งใจจะมอบให้คุณยายหวังออกมา
พอหันกลับมา เธอก็เห็นคำว่า ‘ขโมย’ บนกระดาษ แววตาพลันเย็นเยียบ
เธอเงยหน้าพรวด มองพยาบาลสูงวัยแล้วถามอย่างร้อนใจ «มีคนแอบมาขโมยเด็กตอนกลางคืนใช่ไหม ถ้าใช่ ให้กะพริบตา»
พยาบาลกะพริบตาถี่ ๆ น้ำตาไหลลงมาตามจังหวะที่เธอกะพริบ
หลี่ชิงเหอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ขโมยสับเปลี่ยนเด็ก!
เธอได้คำตอบที่แน่ชัดจากตัวอักษรคำว่า ‘ขโมย’ ที่นี่!
หลี่ชิงเหอสูดหายใจลึก เทยาออกมาสองเม็ด แล้วบอกพยาบาลว่า «นี่เป็นยาพิเศษที่ฉันให้คนหาซื้อมาในราคาแพง ฉันจะป้อนให้คุณกินสองเม็ดก่อน พอร่างกายดีขึ้นจนพูดได้แล้ว ฉันอยากฟังความจริงจากปากคุณเอง»