“เฮ้อ...”
หวังข่ายเสวียนลุกไปตักน้ำมาหนึ่งชาม แล้วยื่นให้เธอ
หลี่ชิงเหอยกดื่มอึก ๆ สองอึก ก่อนถอนหายใจยาวและไอแค่กหนึ่งที “กินเร็วไปหน่อย”
“รีบอะไรขนาดนั้น?”
หวังข่ายเสวียนขมวดคิ้ว มองหมั่นโถวสิบกว่าลูกในตะกร้าบนโต๊ะ “ชอบกินขนาดนี้เลยเหรอ เดี๋ยวฉันห่อให้เธอเอากลับไปหมด”
“ไม่ต้อง ๆ”
หลี่ชิงเหอโบกมือรัว ที่เธอสำลักไม่ใช่เพราะกินหมั่นโถว แต่เพราะเพิ่งแน่ใจว่าซือเหิงที่เจอในเมืองหลวงมณฑล น่าจะเป็นซือเหิง หลานชายของศาสตราจารย์อาวุโสคนนั้นถึงแปดเก้าส่วน
โลกนี้ช่างกว้างก็ไม่กว้าง เล็กก็ไม่เล็กจริง ๆ
คนที่ชาติก่อนเธอไม่เคยพบหน้าตลอดชีวิต ชาตินี้กลับมาปรากฏตัวตรงหน้าเสียอย่างนั้น
“...ศาสตราจารย์อาวุโสถามฉันว่าชื่ออะไร แต่ฉันไม่ได้บอก”
หวังข่ายเสวียนมองหลี่ชิงเหอ “เธอก็ไม่ได้บอกชื่อเหมือนกัน ทำไมถึงปิดบังพวกเขาล่ะ?”
“เพราะ...ฉันอยากทำความดีโดยไม่ต้องออกชื่อ”
หลี่ชิงเหอยิ้มบาง ๆ “ในเมื่อซือเหิงไปหาพวกเขาแล้ว ต่อไปเราก็ไม่ต้องไปอีก พวกเขา...ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเราแล้ว”
“ไม่มีคำว่าเรา มีแค่เธอ!”
หวังข่ายเสวียนตอบ “ฉันรับเงินแล้วทำงาน”
“อ้อ จริงด้วย”
หลี่ชิงเหอล้วงซองจดหมายที่เตรียมไว้จากกระเป๋าเสื้อ แล้วยื่นให้ “ค่าเหนื่อย”
หวังข่ายเสวียนรับไว้
หลี่ชิงเหอก้มหน้ากินหมั่นโถวไปคำหนึ่ง นึกถึงเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเตือนเขาไปตามเรื่อง
“...ในโรงงานเริ่มมีคนลือกันแล้วว่า การสอบเข้ามหาวิทยาลัยอาจกลับมาเปิดอีกครั้งในปีหน้าหรือปีถัดไป ถ้านายอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็อย่าทิ้งตำราเรียนเด็ดขาด”