“ฉันเองค่ะ ป้าฟาง แตงกวากับมะเขือเทศอย่างละ 50 ลูก ฟักทองอ่อน 5 ลูก แตงโม 3 ลูก ตามที่ป้าสั่งไว้ ลองตรวจดูนะคะ”
หลี่ชิงเหอเปิดผ้าห่มเก็บความร้อนที่คลุมตะกร้าออก เผยให้เห็นแตงกวาสีเขียวสดที่ปลายยอดมีดอกสีเหลืองอ่อนบานอยู่ มะเขือเทศสีแดงสุกเต็มที่ เธอยิ้มพลางบอกว่า “มะเขือเทศเนื้อฉ่ำ รสเปรี้ยวอมหวาน มีน้ำเยอะ ป้าจะหยิบไปผ่าชิมสักลูกก็ได้นะคะ แตงโมก็เหมือนกัน รับรองว่าหวานค่ะ”
“ไม่ต้องชิมหรอก ป้าซื้อกับเธอมาหลายครั้งแล้ว ไม่เคยพลาดสักครั้ง ป้าเชื่อใจเธอจ้ะ เท่าไรล่ะ เดี๋ยวป้าจ่ายให้”
หลี่ชิงเหอยื่นสมุดบัญชีที่คำนวณไว้ล่วงหน้าให้ ป้าฟางรับไปดูแวบหนึ่งแล้วก็ยิ้มอีกครั้ง
“มิน่าล่ะถึงสอบได้ที่หนึ่ง เข้าทำงานเป็นนักบัญชีที่โรงงานทอผ้า คิดบัญชีได้เป๊ะ แถมจดก็เป็นระเบียบ รอเดี๋ยวนะ ป้าไปเอาเงินมาให้”
เธอยื่นสมุดบัญชีกลับให้หลี่ชิงเหอ ก่อนหมุนตัวกลับเข้าไปในบ้านเพื่อหยิบเงิน
พยาบาลอาวุโสกำลังป้อนอาหารเช้าให้หลานสาวตัวน้อย ในจานมีมะเขือเทศผัดไข่วางอยู่เต็มตา เด็กหญิงกินอย่างเอร็ดอร่อยทีละคำ
หลี่ชิงเหอเงยหน้ามองกรอบรูปที่อยากดูตั้งแต่เดินเข้ามา
ในนั้นมีรูปอยู่หลายใบ เป็นภาพพยาบาลอาวุโสสวมชุดพยาบาลถ่ายไว้ โดยมีโรงพยาบาลประชาชนเมื่อสิบกว่าปีก่อนเป็นฉากหลัง
หลี่ชิงเหอกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้
เธอแสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจพร้อมรอยยิ้ม “คุณยายทวดเคยเป็นพยาบาลที่โรงพยาบาลประชาชนหรือคะ เก่งจังเลยค่ะ”
“ใช่จ้ะ”
พยาบาลอาวุโสรับคำตามที่เธอถาม แล้วมองรูปที่หลี่ชิงเหอกำลังดู ก่อนยิ้มพลางพูดว่า “ถ่ายไว้ก่อนเกษียณน่ะ แผนกของเรามีหกคนเกษียณไล่เลี่ยกัน ก็เลยถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกด้วยกัน”