“อะไรนะ?”
หลี่ชิงเหอหันกลับไป เห็นหลินรองเหงื่อท่วมหน้า สีหน้าร้อนใจจนชะงักไปเล็กน้อย “พี่รอง พี่...”
“ไปกัน”
หลินรองเข็นจักรยานด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือคว้าหลี่ชิงเหอไว้ พาเธอเดินเร็วเข้าไปในตรอก
จนมาถึงหน้าประตูรั้วบ้านตระกูลหลิน เขาจึงปล่อยมือ จอดจักรยานไว้ตรงทางเข้า แล้วหยิบกุญแจมาเปิดประตู ก่อนส่งสัญญาณให้หลี่ชิงเหอเข้าไปก่อน
หลี่ชิงเหอทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
“พี่รอง?”
หลินรองเหลือบมองลานบ้านตระกูลหลี่ นิ้วเรียวยาวกดลงบนไหล่เธอแล้วผลักเบา ๆ “เข้าไปคุยข้างใน”
หลี่ชิงเหอถูกผลักจนเซไปข้างหน้าหลายก้าว กว่าจะทรงตัวได้
พอหันกลับไปเห็นหลินรองปิดประตูรั้วเรียบร้อยแล้ว เธอก็ยิ่งสงสัย “พี่รอง เกิดอะไรขึ้น?”
หลินรองถึงกับผ่อนลมหายใจยาวสองครั้ง ก่อนพาเธอเดินไปยังห้องโถง
“เข้าไปคุยในบ้าน กำแพงมีหู”
หลี่ชิงเหอ “……”
เธอมองกำแพงระหว่างบ้านทั้งสองอย่างงุนงง ได้ยินเสียงแม่หลี่ทะเลาะกับเฉินเหอฮวาจากลานบ้านข้าง ๆ จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลินรองผลักประตูห้องโถง เห็นเธอยังยืนอยู่ที่เดิมก็เรียก “ยืนงงอะไรอยู่ เข้ามาสิ”
พูดพลางล้วงหยิบของออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
หลี่ชิงเหอเหลือบมอง เห็นคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นภาพถ่ายขาวดำ ในภาพมีคนอยู่หลายคน แต่ยืนห่างกันจนมองไม่ชัดว่าใครเป็นใคร
เอามาให้เธอดูทำไม?
……มีอะไรหรือ?
หลี่ชิงเหอขานรับเบา ๆ แล้วเดินเร็ว ๆ เข้าไปตามที่เขาบอก
หลินรองส่งสัญญาณให้เธอนั่ง รอจนหลี่ชิงเหอนั่งเรียบร้อยแล้ว เขาจึงวางรูปลงบนโต๊ะชา ใช้นิ้วกดตรงแผ่นพลาสติกหุ้ม ค่อย ๆ เลื่อนมันมาตรงหน้าเธอ