“รู้แล้ว”
พอวางสาย พี่จ้าวก็ถ่มน้ำลายสบถ “เพิ่งเล่นได้ไม่กี่วัน ก็กล้ามีความทะเยอทะยานขนาดนี้ ไม่รู้จักที่ตายจริง ๆ”
“คนแบบนี้ ยังต้องให้พวกเราเหนื่อยยากคอยชักนำให้ติดอีกหรือ? โลภไม่รู้จักพอ แค่ตั้งโต๊ะให้สักโต๊ะ เขาก็เล่นจนตัวเองตายได้แล้ว!”
ทั้งสองสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนหลี่ชุนเซิง
“ปล่อยเขาไว้อีกสองวัน ให้แพ้จนตาแดงก่อน แล้วค่อยให้เขาชนะก้อนใหญ่สักครั้ง ดันเพดานให้สูงขึ้นจนรับความต่างไม่ไหว ถึงจะเสียสติและพยายามหาทางเอาคืนอย่างบ้าคลั่ง”
“ถึงตอนนั้นเงินในมือหมดเกลี้ยง เขาก็จะนึกได้เองว่ายังมีงาน มีพ่อแม่ มีบ้าน...”
ทั้งสองสบตากัน แววตาเปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
สองวันต่อมา หลี่ชุนเซิงเริ่มแพ้มากกว่าชนะ ตอนแรกเสียไป 500 ได้คืนมา 300 เท่ากับเสีย 200 จากนั้นเสีย 400 ได้คืน 100 ต่อมาก็เสีย 300 เสีย 600 เสีย 800 เสีย 1,000...
มาถึงตอนนี้ เงินในมือเขาก็หมดเกลี้ยงแล้ว
พอนึกขึ้นได้ว่ายังมีเงินอยู่หลายร้อยหยวนที่ฝากเฉินเหอฮวาไว้ เขาก็เริ่มติดหนี้ก่อน ยืมมา 100 แล้วเอาไปลง ได้คืนมา 200 เขาจึงลง 200 ต่อ แต่เสียหมด
ยืมมาอีก 400 เอาไปลง ได้คืนมา 800!
พอลง 800 ก็เสียหมดอีก
ยืมมาอีก 100 เอาไปลง ได้คืนมา 200...
วนเวียนแบบนี้ไม่รู้จบ วันหนึ่งเขาเสียเงินไปเกือบ 2,000!
คนในบ่อนพนันไม่ยอมให้เขาไป บังคับให้โทรหาคนที่บ้าน เอาเงินมาจ่ายก่อนถึงจะปล่อยตัว ไม่อย่างนั้นก็จะตัดมือเขา มือหนึ่งใช้หนี้ได้ 1,000 สองมือก็เอามาใช้หนี้
หลี่ชุนเซิงตกใจแทบตาย คุกเข่ากับพื้นโขกศีรษะอ้อนวอนขอชีวิต
จังหวะนั้นพอดีพี่จ้าวกับพี่โจวมาถึง หลี่ชุนเซิงรีบพุ่งเข้าไปตะโกนขอความช่วยเหลือ