เฉินเหอฮวาหายใจถี่ “เงินเยอะขนาดนี้! พี่ชุนเซิงเก่งที่สุดเลย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าที่พี่เคยรับปากว่าจะพาฉันกินดีอยู่ดี ไม่ได้หลอกกัน!”
เธอหันไปกอดหลี่ชุนเซิง แล้วจูบเขาหลายครั้งอย่างดูดดื่ม
หลี่ชุนเซิงทำเสียงรำคาญ “เฮ้ย ๆ” แต่สีหน้าและแววตากลับซ่อนความภูมิใจไว้ไม่มิด
คืนนั้น เสียงชวนหน้าแดงดังออกมาจากห้องของสองสามีภรรยา เฉินเหอฮวาชมหลี่ชุนเซิงว่าแข็งแกร่งและยังมีเรี่ยวแรงไม่ลดลง ส่วนหลี่ชุนเซิงก็ด่าพลางคุยโว “รอฉันร่ำรวยขึ้นมาก่อนเถอะ จะเอาเงินฟาดให้แกตายเลย...”
“นังตัวดี ชุนเซิงยังไม่ทันหายดี ก็ไปยั่วเขาเสียแล้ว รู้ตั้งแต่แรกว่านังนี่ทนเหงาไม่ไหว...”
แม่หลี่อยู่ห้องข้าง ๆ พึมพำด่าเสียงเบา
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตั้งใจจะกำชับหลี่ชุนเซิงว่าอย่าหักโหม เรื่องสุขภาพสำคัญกว่า แต่หลี่ชุนเซิงกินมื้อเช้าอย่างรีบร้อนแล้วก็เผ่นออกไปเสียก่อน “ที่โรงงานมีธุระ ผมไปก่อนนะ”
ตลอดทั้งสัปดาห์ เขาออกจากบ้านแต่เช้า กลับมาก็มืดค่ำ
แม่หลี่จึงหาโอกาสดักคุยกับเขาไม่ได้เลย
เฉินเหอฮวาอุ้มท้องโตกลับบ้านเกิดไปครั้งหนึ่ง ซื้อของมาให้คนที่บ้านไม่น้อย
ยายเฉินดึงเธอเข้าไปในห้อง ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เห็นด้วย “เงินมากมายขนาดนี้ลูกเอามาจากไหน?”
“หลี่ชุนเซิงให้มาค่ะ”
เฉินเหอฮวาเล่าให้ฟังว่าหลี่ชุนเซิงร่วมมือทำธุรกิจกับคนอื่น และแทบทุกวันก็มีเงินเข้ามา “...กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนั้น ข้างในมีแต่ธนบัตรใบใหญ่ ฉันสอดแขนเข้าไปจนสุดก็ยังไม่ถึงก้นกระเป๋า เขาบอกให้ฉันหยิบตามใจ ฉันคว้ามากำหนึ่ง ได้ตั้ง...”