“อีกอย่าง...”
แม่หลี่เบนสายตาไปอีกทาง พึมพำเสียงเบาและรวดเร็วว่า “งานประจำนี้ฉันตกลงแล้วว่าจะเก็บไว้ให้ซิ่วซิ่ว”
“แม่พูดว่าอะไรนะ?”
หลี่ชุนเซิงฟังไม่ชัด จึงขมวดคิ้วถามย้ำ
พ่อหลี่ที่นั่งใกล้แม่หลี่และได้ยินคำพูดของเธอเต็มสองหูเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “เธอมีงานหรือไม่มีก็ไม่ต้องลงชนบท แล้วจะยกงานให้เธอทำไม?”
เฉินเหอฮวามองหลี่ชุนเซิง
“แม่จะยกตำแหน่งงานให้หลี่เซียงซิ่วเหรอ?!”
หลี่ชุนเซิงวางตะเกียบดังปัง “แม่ยอมให้เธอ แต่ไม่ยอมให้ผมงั้นเหรอ?”
“แม่สับสนไปแล้วหรือไง? ยกงานให้เธอแล้วเธอก็เอาไปทำเงินให้บ้านสามี แม่อยากให้ลูกชายกับหลานชายอดตายหรือไง? หรือแม่คิดจะหวังพึ่งลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วให้เลี้ยงดูตอนแก่?”
เฉินเหอฮวาไม่เข้าใจ
หลี่ชุนเซิงยิ่งไม่เข้าใจ
เขามองแม่หลี่อย่างเดือดดาล รอให้เธออธิบาย
แม่หลี่นึกถึงหลี่เซียงซิ่ว ตอนที่ลูกสาวผิดหวังในตัวเธอจนตะโกนไล่ให้เธอไปจากห้องขัง หัวใจของเธอก็เจ็บแปลบขึ้นมา นั่นคือลูกสาวคนแรกของเธอ ตอนเพิ่งคลอดลูก เธอเคยคิดว่าความไม่เป็นธรรมที่ตัวเองได้รับจะต้องไม่เกิดขึ้นกับลูกสาวอีก แต่เธอกลับทำอะไรลงไป?
เธอรู้ดีว่าเงินคือความกล้า และความสามารถในการหาเงินก็เป็นหลักประกันให้คนยืนหยัดได้!
ตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลหลี่ เธอเฝ้าคิดมาตลอดว่าหญิงชราหลี่จะเห็นแก่ความดีความชอบที่เธอคลอดลูกชายลูกสาวให้ตระกูลหลี่ แล้วยกงานให้เธอหลังเกษียณ และสุดท้ายเธอก็สมหวังจริง ๆ
แต่พอถึงคราวที่ลูกชายกับลูกสาวแย่งโอกาสได้งานกัน เธอกลับทอดทิ้งลูกสาวโดยไม่ทันคิด ถึงขั้นยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับลูกสาวเพื่อช่วยลูกชายแย่งงาน
ครั้งแรกไม่สำเร็จ ก็แย่งอีกครั้ง!
ถ้างานครั้งแรกเป็นของหลี่ชิงเหอ เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก แค่คิดว่าหลี่ชิงเหอได้ประโยชน์ไป ซิ่วซิ่วไม่รู้ความ ไม่รู้จักเสียสละให้คนอื่น