“ไสหัวไป!”
หลี่เซียงซิ่วกรีดร้อง “สวี่เจาเอ๋อ แกนี่เสแสร้งจริง ๆ! แค่มองหน้าแกฉันก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว ชาตินี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีก! ไสหัวไปสิ!”
พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งออกจากห้องรับรองไปทันที
แม่หลี่เซถอยไปสองก้าว พยายามวิ่งตามออกไป แต่ถูกผู้คุมขวางไว้
“หมดเวลาเยี่ยมแล้วค่ะ เชิญกลับได้”
มือที่แม่หลี่ยื่นออกไปค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา มองหลี่เซียงซิ่วถูกผู้คุมคนหนึ่งใส่กุญแจมือแล้วพาตัวไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา
หัวใจของเธอพลันว่างโหวง
รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกของพวกเธอคงไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
เธอจะทำอย่างไรให้ซิ่วซิ่วยกโทษให้ดี?
หลี่หม่านชางบอกว่าพอซิ่วซิ่วออกมาเมื่อไร จะรีบหาคนแต่งงานให้ เธอ เธอ...
เธอช่วยหาครอบครัวดี ๆ ให้ซิ่วซิ่วได้
แต่ซิ่วซิ่วเคยติดคุก แถมขาก็ยังพิการ ไม่รู้ว่าจะรักษาหายขาดได้หรือเปล่า แล้วบ้านไหนจะยอมให้ลูกชายดี ๆ แต่งกับผู้หญิงแบบนี้?
แม่หลี่ไม่ได้ไปทำงานกะบ่ายด้วยซ้ำ เธอกลับบ้านอย่างเหม่อลอย
พอกลับถึงบ้านก็พบว่ายายเฉินพาลูกชายกับลูกสะใภ้มาด้วย บอกว่าจะมารับน้องสามีกลับบ้านเดิมเพื่อย้ายที่อยู่
พอเห็นแม่หลี่กลับมา ยายเฉินก็พุ่งเข้าใส่จนแม่หลี่ล้มคว่ำ
แม่หลี่ล้มลงกับพื้น มึนงงไปหมด กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “พวก...พวกคุณ...”
“สวี่เจาเอ๋อ ฉันเพิ่งกลับบ้านมาได้ไม่กี่วัน เธอก็ปล่อยให้ลูกสาวทำร้ายลูกสาวฉันจนเป็นแบบนี้แล้วหรือ?! ถ้าตระกูลหลี่ไม่อยากได้หลานชายคนโตคนนี้ ฉันจะพากลับไปตระกูลเฉินเอง ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปก็ให้ใช้นามสกุลเฉิน!”
พี่สะใภ้ใหญ่เฉินยิ้มอยู่ ทว่าเมื่อได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มก็แข็งค้างไปชั่วขณะ