“เพราะฉันเป็นพี่ชายคนโตของแกไง!”
หลี่ชุนเซิงเชิดคางขึ้น พลางปรายตามองหลี่ชิวโส่ว “พ่อกับแม่ต้องให้ครอบครัวฉันเลี้ยงดูตอนแก่ ถ้าแม่ไม่ยกโควตางานให้ฉัน ก็อย่าหวังว่าจะยกให้แก!”
หลี่ชิวโส่ว “……”
เขาคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองพ่อกับแม่ “พ่อแม่ครับ ไม่อย่างนั้นต่อไปมาอยู่กับผมดีไหม? โควตางานของพ่อกับแม่ คนหนึ่งยกให้ผม อีกคนเก็บไว้ให้เมียในอนาคตของผม...”
“หลี่ชิวโส่ว แกอยากโดนตีหรือไง!”
หลี่ชุนเซิงโกรธจนควันแทบออกหู เขาชกไหล่หลี่ชิวโส่วเต็มแรงจนอีกฝ่ายเซถอยไปหลายก้าว
หลี่ชิวโส่วยืนทรงตัวได้อย่างทุลักทุเล ก่อนถกแขนเสื้อขึ้น เตรียมซัดกับหลี่ชุนเซิง “...แกกล้าตีฉันเหรอ? คิดว่าฉันยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่สู้แกไม่ได้เหมือนตอนเด็กหรือไง? ถ้าอยากตีก็มา ฉันไม่กลัว!”
“ทำไมแม่ไม่ยกงานให้แกน่ะเหรอ? ก็เพราะแกทำตัวแย่เกินไปไง! งานของหลี่ชิงเหอ แกแย่งพี่ใหญ่ไม่สำเร็จ สุดท้ายหลี่ชิงเหอก็ได้ไปเปล่า ๆ ส่วนงานของพี่ใหญ่ แกแย่งมาได้ก็จริง แล้วผลเป็นยังไง? งานก็ยังเป็นของหลี่ชิงเหออยู่ดี อีกฝ่ายยอมเอาไปแลกโอกาสรักษาขาให้พี่ใหญ่ ยังไม่เลือกเอางานมาให้แกเลย นี่มันแปลว่าอะไร? ก็แปลว่าแกนิสัยไม่ดี หลี่ชิงเหอเกลียดแก พี่ใหญ่ก็รังเกียจแก สมควรแล้ว!”
“ไอ้เด็กเวร แกตายแน่!”
หลี่ชุนเซิงบิดข้อมือ ก่อนพุ่งเข้าไปหมายจะอัดหลี่ชิวโส่วให้น่วม
หลี่ชิวโส่วก็กำหมัดแน่น พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น
แม่หลี่ “……พวกแกทำอะไรกัน? หยุดเดี๋ยวนี้ หยุด ได้ยินไหม?”
พี่น้องทั้งสองได้ยินแต่ทำเป็นไม่ได้ยิน ในบ้านนี้คำพูดของแม่หลี่มีไว้ฟังผ่าน ๆ ไม่ต้องใส่ใจจริงจัง ตราบใดที่พ่อหลี่ไม่ได้พูดอะไร