หลี่ชุนเซิงคว้าใบรายงานตัวไปทันที ดวงตาเป็นประกายร้อนแรง อ้าปากก็พูดว่า “เจอแล้วก็รีบส่ง...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว เขาก็ชะงักกึก
นิสัยร้าย ๆ ของหลี่เซียงซิ่ว ถ้ารู้ว่าใบรายงานตัวหายไป คงไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่ ถ้าเธอไปอาละวาดที่ห้างสรรพสินค้า เขาอาจทำเรื่องเข้าทำงานไม่เสร็จด้วยซ้ำ!
ไม่ได้!
จะปล่อยให้เธอมาทำงานประจำของเขาพังเหมือนคราวก่อนไม่ได้อีกแล้ว
เขาเริ่มหงุดหงิด แววตาวูบไหวด้วยความดุดัน ก่อนขมวดคิ้วแล้วโน้มตัวไปกระซิบข้างหูแม่ พลางมองหลี่เซียงซิ่วที่หลับจนไม่ได้สติ “แม่ ไปหาคนทำใบรายงานตัวปลอมตามใบนี้ก่อน หลอกเธอไว้ก่อน พอผมเข้าทำงานแล้ว ค่อยย้ายทะเบียนบ้านกับสิทธิ์ธัญพืชจากชนบทมา ยืนหลักในห้างสรรพสินค้าได้มั่นคงแล้วค่อยว่ากัน”
“นี่...”
แม่หลี่รู้สึกลังเล มองหลี่เซียงซิ่วด้วยความรู้สึกผิด ก่อนเอ่ยแก้ต่างให้เธออย่างไม่เต็มเสียง “นั่นเป็นงานประจำที่น้องสาวลูกเอาชีวิตเข้าแลกมานะ”
“แม่ เธอยังมีงานชั่วคราวอยู่ ไม่ต้องลงชนบทก็พอแล้ว”
หลี่ชุนเซิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “แม่ลองไปถามเพื่อนบ้านละแวกเราดูสิ บ้านไหนจะยอมควักเงิน 800 หยวนซื้อที่ทำงานให้เด็กผู้หญิงที่อีกสองปีก็แต่งงานออกไปแล้ว? เงินที่เธอใช้ซื้องานยังไม่แน่ว่าจะหาได้คืนเลย พวกเราขาดทุนเปล่า ๆ นะ”
แม่หลี่มองเขา อ้าปากเหมือนอยากอธิบายอะไรต่อ แต่หลี่ชุนเซิงก็พับใบรายงานตัวใส่อกอย่างระมัดระวัง แล้วก้าวออกไปแล้ว
“ชุนเซิง...”
หลี่ชุนเซิงขานรับ ก่อนหันมามองแม่ “ไปกันเถอะแม่ ตอนเธอหลับ เราไปทำใบปลอมกัน”