ใบรายงานตัว!
หลี่เซียงซิ่วตาเป็นประกาย รีบหันกลับไป扑บนเตียง พอแน่ใจว่าเป็นใบรายงานตัวของห้างสรรพสินค้าของเธอจริง ๆ ถึงได้ถอนหายใจโล่งอกอย่างหนัก
เธอสบถตัวเองในใจที่ระแวงไปเอง คิดไปได้ว่าถูกแม่แอบเอาไปให้หลี่ชุนเซิงแลกกับงานประจำ
“อ๊า!”
จู่ ๆ ขาก็เริ่มปวดอย่างรุนแรง ไม่ต่างจากถูกล้อรถบดจนหัก เธอสูดปากด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดโตผุดลงจากหน้าผาก
หลี่เซียงซิ่วก้มมองขาตัวเอง แล้วพบว่ามันบิดงออยู่ในท่าทางประหลาด
เธออ้าปากร้องโดยไม่มีเสียง ก่อนวินาทีถัดมาจะกรีดร้องอย่างเจ็บปวด “ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที! ขาฉัน...”
พยาบาลรีบวิ่งเข้ามา พอเห็นสภาพขาของเธอก็ร้องตกใจ ก่อนหันไปตะโกนเรียกคนด้านนอก
“หมอ! รีบมาห้อง 203 คนไข้ขาหักอีกแล้ว!”
เมื่อคนในครอบครัวได้รับโทรศัพท์ก็รีบร้อนมาถึงโรงพยาบาล หลี่เซียงซิ่วถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว
แม่หลี่ด่าหลี่ชิงเหอ “...แกมันตัวซวย! พี่สาวแกบาดเจ็บเพราะช่วยแกแท้ ๆ แกกลับหลบอยู่บ้านสบายใจ ไม่รู้จักมาดูแลพี่สาว! ถ้าแกอยู่ข้าง ๆ เธอ เธอจะเจ็บขาได้ยังไง?! ตัวกาลกิณี อกตัญญู...”
หลี่ชิงเหอมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเตือนว่า “แม่ แม่เป็นคนไล่หนูกลับบ้านเอง บอกว่าจะดูแลพี่ใหญ่ด้วยตัวเอง”
แม่หลี่พูดไม่ออก
วินาทีถัดมา เธอก็อับอายจนกลายเป็นโกรธ ยกมือฟาดใส่หน้าหลี่ชิงเหอ
“ยังกล้าเถียงฉันอีกเหรอ! แกมันลูกอกตัญญู!”
“อ๊า แม่ อย่าตีหนู...”
หลี่ชิงเหอไม่มีทางยืนให้เธอตีเฉย ๆ เธอร้องออกมา พลางกอดหัวแล้วย่อตัวลง จากนั้นยื่นขาไปขัดแม่หลี่ที่เดินเข้ามา
แม่หลี่สะดุดขา ฝ่ามือที่ฟาดออกไปจึงวืด เธอคิดจะเอื้อมมือไปยันกำแพงด้านหลังเพื่อทรงตัว แต่แขนสั้นเกินไป เอื้อมไม่ถึง
“อ๊า!”
เธอทำได้เพียงร้องลั่น มองดูตัวเองพุ่งหัวชนกำแพงอย่างช่วยไม่ได้
เสียงดังสนั่น “โครม!”
พ่อหลี่ “...”