“สหายหลี่เซียงซิ่ว ฉันมาทำตามสัญญาแล้ว”
ผู้จัดการอาวุโสยิ้มพลางยื่นใบรายงานตัวให้เธอ “เธอช่วยชีวิตหลานสาวตัวน้อยของฉันไว้ เพื่อเป็นการตอบแทน ฉันจะเกษียณก่อนกำหนด แล้วให้เธอมารับตำแหน่งต่อไป แค่มีใบรายงานตัวใบนี้ เธอก็จะได้งานประจำที่ห้างสรรพสินค้า ส่วนตำแหน่งและรายละเอียดงาน รอให้เธอไปรายงานตัวเข้าทำงานก่อนแล้วค่อยจัดการ”
“เป็นพนักงานประจำจริง ๆ เหรอคะ?”
ดวงตาของหลี่เซียงซิ่วเป็นประกาย แทบจะทันทีที่ผู้จัดการพูดจบ เธอก็เอื้อมมือไปคว้าใบรายงานตัวมา
“นี่ เธอนี่นะ...”
เจ้าหน้าที่ที่ติดตามมาขมวดคิ้ว รู้สึกว่าพฤติกรรมของหลี่เซียงซิ่วเสียมารยาทมาก แต่ผู้จัดการอาวุโสกลับปรามเขาด้วยสายตา
“ส่งของถึงมือแล้ว น้ำใจที่ติดค้างกันก็ถือว่าชดใช้หมดแล้ว ลาก่อน”
ก่อนจากไป ผู้จัดการอาวุโสเหลือบมองหลี่ชิงเหออย่างมีนัย
แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่หัวใจของหลี่ชิงเหอกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกว่าสายตานั้นราวกับมองทะลุเธอได้
พอแม่หลี่เห็นใบรายงานตัวก็ตัดสินใจไม่กลับบ้าน
เธอกระตือรือร้นไปต้มน้ำร้อน ตั้งใจจะเช็ดตัวให้หลี่เซียงซิ่ว พลางพูดว่า “อากาศร้อนขนาดนี้ ตัวเหนียวเหนอะหนะไปหมด เช็ดให้แห้งสบายตัวแล้วจะได้นอนหลับดี ๆ หลี่ชิงเหอมือไม้ไม่คล่องเหมือนแม่หรอก”
เธอไล่หลี่ชิงเหอกลับบ้าน
หลี่ชิงเหอมองออกว่าแม่หลี่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่พูดเปิดโปง
ไม่ต้องเฝ้าไข้ เธอก็ยินดีจะได้พักสบาย ๆ
พอแม่หลี่ออกไปต้มน้ำอย่างอารมณ์ดี หลี่เซียงซิ่วก็ยัดใบรายงานตัวไว้ในอก แล้วขู่หลี่ชิงเหอว่า “หุบปากให้สนิท ถ้าแกกล้าพูดความจริงออกไป ฉันจะตีแกให้ตาย! จำไว้หรือยัง?”
หลี่ชิงเหอยิ้มรับคำ พร้อมแสดงความยินดีกับเธอ
หลี่เซียงซิ่วเชิดหน้าอย่างลำพอง ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลี่ชิงเหอตรง ๆ