“แม่มีเรื่องจะบอก แต่ลูกต้องเก็บเป็นความลับนะ”
แม่หลินชะโงกมองลานบ้านที่ไร้ผู้คนผ่านหน้าต่าง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ตรงกำแพงระหว่างบ้านทั้งสอง หลินรองฉลาดเป็นกรด เพียงชั่วพริบตาก็เดาได้ว่ารูปถ่ายนั้นเกี่ยวข้องกับตระกูลหลี่
ตระกูลหลี่...
“เกี่ยวกับชิงเหอหรือครับ?”
แม่หลินเบิกตาขึ้นเล็กน้อย มองเขา “ลูกรู้ได้ยังไง?”
หลินรองอึ้งไป
“เดาเอาครับ”
“เดาเอาเหรอ?”
แม่หลินมองลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าหงึก “สมกับเป็นลูกที่แม่คลอดออกมาจริง ๆ หัวไวเสียเหลือเกิน”
หลินรองหัวเราะไม่ออก
“แม่ครับ”
“เอาละ แม่จะเข้าเรื่องแล้ว ก่อนหน้านี้เสี่ยวเหมยบอกแม่ว่าชิงเหอเสียใจที่พ่อแม่ลำเอียง แล้วก็สงสัยว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของสองสามีภรรยาสวี่เจาเอ๋อ พอดีเมื่อสองวันก่อนเธอไปส่งผักให้อาฝาง แล้วเห็นรูปแม่สามีของอาฝางตอนทำงานเป็นพยาบาลที่บ้านของอาฝาง”
“ตอนคุยกันเพลิน ๆ ถึงได้รู้ว่า แม่สามีของอาฝางอาจเป็นคนทำคลอดชิงเหอ แม่สามีของอาฝางเล่าว่าพ่อแม่ของเด็กคนนั้นเป็นปัญญาชนระดับสูงที่ลงมาช่วยสร้างโรงงานทอผ้า ทั้งคู่รักใคร่กันดี แถมยังหน้าตาดีมาก เป็นคนสวยหล่อชนิดที่แค่เห็นครั้งเดียวก็ลืมไม่ลง แล้วยังบอกอีกว่าชิงเหอหน้าตาเหมือนพ่อแม่...”
หลินรอง “……”
สมองของเขาหยุดชะงักไปหลายวินาที
“แม่หมายความว่าพ่อแม่ของชิงเหอ...”
เขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเปลี่ยนคำพูด “ชิงเหอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของลุงกับป้าตระกูลหลี่”
น้ำเสียงของเขาเป็นการบอกเล่า ไม่ใช่คำถาม
หลังจากครุ่นคิดเพียงไม่กี่วินาที เขาก็ยอมรับข้อสรุปนี้ได้แล้ว
ตอนหนุ่ม ๆ หลี่หม่านชางกับสวี่เจาเอ๋อก็นับว่าหน้าตาดี แต่ยังไม่ถึงขั้นจะสวยหล่อจนพยาบาลสูงวัยจำได้นานขนาดนั้น