“โรงพยาบาลเรามีกฎนะคะ สหายสวี่ กรุณาหลีกทางด้วยค่ะ”
“ฉันไม่หลีก! ห้ามใครบอกลูกสาวฉันทั้งนั้นว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามีผลอะไรตามมา ฉะ…ฉันรับผิดชอบเอง!” แม่หลี่กางแขนขวางไม่ให้หมอออกไป
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมหลีกทาง หมอจึงจนปัญญา เขากลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาเขียนอาการของหลี่เซียงซิ่วตอนออกจากโรงพยาบาลให้ชัดเจน โดยเฉพาะเรื่องที่ขาทั้งสองข้างยาวไม่เท่ากันและจะพิการไปตลอดชีวิต เขาเขียนไว้อย่างละเอียดเป็นพิเศษ
ท้ายกระดาษ หมอให้แม่หลี่ลงชื่อและประทับลายนิ้วมือ เพื่อยืนยันว่าเธอเป็นฝ่ายห้ามไม่ให้เขาบอกเอง และเธอจะรับผิดชอบทุกอย่าง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาหรือโรงพยาบาล
แม่หลี่กัดฟันเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือลงไป
หมอตรวจสอบอย่างละเอียด ก่อนส่งใบรับรองการออกจากโรงพยาบาลและข้อควรระวังให้เธอ
เมื่อเห็นแม่หลี่เดินจากไป เขาจึงเตือนด้วยความหวังดีว่า “เรื่องแบบนี้สักวันเธอก็ต้องรู้ ปิดบังไปได้ไม่นานหรอก ลองคิดดูเถอะว่าจะอธิบายกับเธอยังไง”
สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงแม่หลี่ปิดประตูดังปัง
หมอถอนหายใจ เขาเข้าใจว่าพ่อแม่ไม่อยากให้ลูกต้องเผชิญความเจ็บปวด แต่เมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว สิ่งที่ควรทำไม่ใช่ช่วยให้ลูกยอมรับมันหรอกหรือ?
เอาแต่หลบเลี่ยงแล้วจะแก้ปัญหาได้หรือไง?
หมอส่ายหน้า นี่ก็แค่การดื่มยาพิษดับกระหายเท่านั้น
แม่หลี่แทบจะหนีออกมาจากห้องทำงาน รีบกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย
หลี่เซียงซิ่วถามว่า “แม่ หมอว่าไงบ้าง? ขาของหนู…”
“หมอบอกว่าลูกบาดเจ็บถึงสองครั้ง ต้องใช้เวลาฟื้นตัวนานหน่อย ค่อย ๆ พักรักษาตัวไปนะ”