“เป็นไปไม่ได้!”
หลี่เซียงซิ่วเบิกตากว้าง จ้องแม่หลี่เขม็ง เสียงแหลมขึ้น “นั่นเป็นตำแหน่งที่ผู้จัดการคนเก่าเกษียณก่อนกำหนด แล้วตั้งใจเว้นไว้ให้หนู ใครจะกล้ายกให้คนอื่น?!”
“ซิ่วซิ่ว ฟังแม่นะ...”
แม่หลี่ยังพยายามรั้งเธอไว้ แต่หลี่เซียงซิ่วไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย แถมยังพูดต่อทันที “ใบรายงานตัวอยู่กับหนูมาตลอด ผู้จัดการคนเก่าเป็นคนยื่นให้หนูกับมือ”
ลานบ้านพลันเงียบสนิท
คนทั้งครอบครัวต่างมองเธอโดยไม่พูดอะไร
“พวกคุณมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำไม?!”
หลี่เซียงซิ่วรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เธอคีบไม้ค้ำไว้ข้างตัว แล้วล้วงกระเป๋าหยิบใบรายงานตัวที่ลูบคลำมานับครั้งไม่ถ้วน จนขาดวิ่นไปบางส่วนออกมา ชูให้ทุกคนดู
“ดูสิ ใบรายงานตัว! ตำแหน่งงานมีจำกัด ถ้าไม่มีใบนี้ เขาจะจัดให้เข้าทำงานได้ยังไง?”
เห็นหลายคนยังทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ไม่พูด จ้องเธอไม่วางตา คิ้วของหลี่เซียงซิ่วก็ขมวดเข้าหากันทันที เธอถามอย่างไม่พอใจ “พวกคุณไม่อยากเห็นฉันได้งานดี ๆ ใช่ไหม?”
“...ไม่ใช่”
แม่หลี่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยากบอกความจริงกับลูกสาวคนโต แต่ก็กลัวจริง ๆ อ้าปากอยู่หลายครั้งก็พูดไม่ออก
หลี่เซียงซิ่วกวาดตามองคนทั้งบ้านอย่างรังเกียจ เก็บใบรายงานตัวอย่างดี แล้วแค่นเสียง “ก็ดีแล้ว”
วินาทีต่อมา เธอก็ค้ำไม้เดินกึกกัก ๆ ไปทางประตูรั้ว
“ซิ่วซิ่ว...”
“แม่จะจู้จี้อะไรนักหนา ฉันไปรายงานตัวก่อน แล้วค่อย ๆ พักรักษาตัวทีหลังไม่ได้หรือไง?”
หลี่เซียงซิ่วไม่หันกลับมา บ่นแม่หลี่สองประโยค พลางเร่งฝีเท้าให้ไม้ค้ำกระแทกพื้นเร็วขึ้น
แม่หลี่เห็นว่ารั้งไม่อยู่ ก็ร้อนใจจนหันไปมองพ่อหลี่ไม่หยุด