“ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง?” แม่หลี่ร้อนใจขึ้นมา
พ่อหลี่เองก็สีหน้าเปลี่ยน จากที่ก่อนหน้านี้ทำเหมือนไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล ถึงกับลุกขึ้นจากที่นั่ง “คุณผู้จัดการอาวุโส ชุนเซิงเป็นพี่ชายคนโตของหลี่เซียงซิ่วกับหลี่ชิงเหอ ยกงานให้เขาก็เหมือนกันนั่นแหละ”
“ไม่เหมือนกัน”
ผู้จัดการอาวุโสส่ายหน้า “ผมเกษียณก่อนกำหนดเพื่อยกตำแหน่งงานออกมา ก็เพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตหลานสาวตัวน้อยของผม จะยกให้คนแปลกหน้าอย่างเขาได้ยังไง? ผมจะเรียกตำแหน่งงานคืน อีกอย่าง ค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่ผมจ่ายให้หลี่เซียงซิ่วระหว่างนอนโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นค่ารักษาพยาบาล ค่าพักฟื้น หรือค่าห้องผู้ป่วย ผมจะเรียกคืนตามกฎหมาย”
“ไม่ได้! คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ หลี่ชิงเหอก็เป็นคนในตระกูลหลี่เหมือนกัน ใครช่วยก็เหมือนกันทั้งนั้น! อีกอย่าง เงินที่ให้ไปแล้วจะมาเรียกคืนได้ยังไง…”
ผู้จัดการอาวุโสมองแม่หลี่ที่โวยวาย “บนโลกนี้ไม่มีของฟรี ลูกสาวคุณอ้างตัวว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต แล้วไปนอนโรงพยาบาลตั้งสองสามเดือน ใช้เงินไปตั้งมากมาย แบบนี้เข้าข่ายฉ้อโกงแล้ว ผมเห็นแก่ที่หลี่ชิงเหอช่วยชีวิตหลานสาวตัวน้อยของผม ถึงไม่ได้เอาเรื่อง แค่ให้พวกคุณคืนเงิน ยังไม่พออีกหรือ? จะให้ผมแจ้งตำรวจแล้วฟ้องพวกคุณข้อหาฉ้อโกงก่อนหรือไง?”
แม่หลี่ราวกับถูกบีบคอ จนพูดไม่ออก
หลี่ชุนเซิงที่คิดจะโวยวายหน้าแดงก่ำ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก ได้แต่มองพ่อหลี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พ่อหลี่ก้มหน้าเงียบ ไม่พูดสักคำ
“พ่อ!” หลี่ชุนเซิงร้อนใจจนกระทืบเท้า