ผู้จัดการอาวุโสขมวดคิ้ว คล้ายอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป “ได้ ฉันให้คนไปสืบมาแล้ว ครอบครัวเธอไม่ได้ดีกับเธอเท่าไร เธอ... ดูแลตัวเองให้มากหน่อย”
เขาล้วงซองจดหมายออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ “เงินพวกนี้ถือว่า...”
“ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ”
หลี่ชิงเหอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ฉันเป็นฝ่ายหลอกคุณก่อน คุณไม่ถือโทษ แถมยังยอมช่วยฉันเล่นละครแบบนี้ ฉันก็ซาบซึ้งมากแล้วค่ะ จริง ๆ แล้วที่ฉันทำแบบนี้ก็มีอีกเหตุผลหนึ่ง ถ้าไม่มีตำแหน่งงานนี้ ก็เท่ากับตัดโอกาสที่พ่อแม่ พี่ชายกับพี่สะใภ้จะหมายตางานไปเสีย ฉัน... ไม่ได้ใจดีอย่างที่คุณคิดหรอกค่ะ”
เธอโค้งคำนับ แล้วกล่าวอย่างจริงจังอีกครั้ง “ขอบคุณค่ะคุณลุง ขอโทษด้วยนะคะ”
ผู้จัดการอาวุโสถอนหายใจแล้วพยักหน้า
“เยว่เอ๋อร์ เรากลับกันเถอะ”
เด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนอยู่ข้างขาเขากลับวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามากอดขาหลี่ชิงเหอ “พี่สาว ขอบคุณที่ช่วยเยว่เอ๋อร์นะ เยว่เอ๋อร์ชอบพี่สาว”
หลี่ชิงเหอย่อตัวลงกอดเธอไว้เต็มอ้อมแขน
เด็กหญิงตัวน้อยนุ่มนิ่มและหอมกรุ่น ทำให้หัวใจของหลี่ชิงเหออ่อนโยนลง เธอหยิบขวดกระเบื้องที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมายัดใส่กระเป๋าเสื้อเล็ก ๆ ของเด็กหญิง แล้วกระซิบอะไรบางอย่างข้างหู เด็กหญิงส่งเสียงตอบรับ อืม ๆ พร้อมพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับตำกระเทียม
หลังออกจากสถานีตำรวจและขึ้นรถกลับบ้าน เด็กหญิงถึงค่อยหยิบขวดกระเบื้องออกจากกระเป๋าส่งให้ผู้จัดการอาวุโส
“นี่อะไรเหรอ?”
เด็กหญิงยิ้มแย้ม “พี่สาวฝากมาให้คุณปู่ค่ะ บอกให้คุณปู่กินวันละเม็ด จะได้อายุยืนถึง 99 ปี”
ผู้จัดการอาวุโสอดหัวเราะไม่ได้
เขาเปิดขวดดม กลิ่นเข้มข้นหอมฟุ้งขึ้นมา เมื่อสูดเข้าไปก็รู้สึกถึงกระแสพลังที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง สมองปลอดโปร่งขึ้นทันที ดวงตาสว่างวาบราวกับมีลำแสงส่องเข้ามา