ในหัวมีแต่คำว่า จบเห่แล้ว!
พอเซี่ยวซิ่วรู้ว่าตัวเองพิการ ต้องเดินกะเผลกไปตลอดชีวิต แถมยังเป็นเพราะตอนเห็นใบรายงานตัวถูกขโมยแล้วร้อนใจจนทำให้ตัวเองบาดเจ็บอีก พอรู้ว่าฉันเอางานประจำที่เธอพยายามไขว่คว้ามาแทบตายไปแลกให้ลูกชายคนโต เหลือไว้ให้เธอแค่งานชั่วคราว เธอต้องคลั่งแน่!
แล้วก็ต้องเกลียดฉันที่เป็นแม่จนเข้ากระดูก!
แม่หลี่ใจร้อนรน กลืนน้ำลายหลายครั้งกว่าจะฝืนยิ้มออกมาได้ “ลูกคนนี้ ทำไมถึงไม่ระวังตัวเลย?”
“แม่ยังมาว่าหนูอีก!”
หลี่เซียงซิ่วทำปากยื่น สีหน้าไม่พอใจ พลางบ่นแม่หลี่ “แม่ให้หนูกินยานอนหลับเยอะขนาดนั้นทำไม? ทำให้หนูนอนยาวทั้งวันทั้งคืนจนสมองมึนไปหมด พอเกิดเรื่องก็คิดอะไรไม่ทัน แม่ก็ไม่อยู่ หนูร้อนใจเลยทำให้ขาเจ็บอีก...”
แม่หลี่ไม่กล้าพูดอะไร
“...จริงสิ แม่ ก่อนหนูหมดสติจำได้ว่าขาบิดจนผิดรูป หมอว่าไงบ้าง? จะมีปัญหาอะไรตกค้างหรือเปล่า?” หลี่เซียงซิ่วถามย้ำ
แม่หลี่ “...มะ-ไม่หรอก”
“งั้นก็ดี หนูไม่อยากขาพิการหรอกนะ”
หลี่เซียงซิ่วถอนใจโล่งอก ก่อนยัดใบรายงานตัวกลับเข้าใต้หมอน แล้วกำชับแม่หลี่ “แม่ นี่เป็นของสำคัญที่สุดของหนูนะ ถ้ามีใบนี้ หนูจะไม่โกรธที่พ่อกับแม่ลำเอียงรักแต่ลูกชายแล้วก็ได้ หลี่ชุนเซิงมีงานชั่วคราวแล้ว แม่บอกเขาอย่ามาคิดเอางานประจำของหนูอีก ไม่อย่างนั้นหนูสู้ตายแน่!”
แม่หลี่ “...”
“แม่!” หลี่เซียงซิ่วขมวดคิ้วมอง
แม่หลี่รีบขานรับ “จ้ะ”
“หนูจะนอนต่ออีกหน่อย แม่ก็นอนเถอะ”
ไม่นานหลี่เซียงซิ่วก็หลับไปอีกครั้ง แม่หลี่มองใบหน้าซีดเผือดของลูกสาวใต้แสงไฟสลัวในทางเดิน รู้สึกราวกับมีดาบคมแขวนอยู่เหนือศีรษะ