เฉินวั่นหลี่ยิ้มแล้วพูดว่า "แปลกจริง ๆ โลกนี้มีแก่นภายในอยู่จริง ๆ นึกว่าตำราโบราณมัวแต่เล่าลือกัน"
"ท่านปรมาจารย์เฉินไม่เคยเห็นแก่นภายในมาก่อนหรือ!" เทียนโหย่วเซิงถามขึ้นอย่างแทบไม่เชื่อสายตา
"ของนี้มีความพิเศษอย่างไร" เฉินวั่นหลี่ถามกลับ
"มีฤทธิ์เช่นเดียวกับยาอมฤตวิเศษ!"
เทียนโหย่วเซิงยื่นแก่นภายในให้เฉินวั่นหลี่
เฉินวั่นหลี่หยิบขึ้นมาลูบไล้ แก่นภายในนี้ไม่เหมือนเม็ดที่ท่านขุนศึกเย่ให้ไว้ พลังวิญญาณภายในมีคุณลักษณะแห่งเพลิง แต่ไม่มีความดุร้ายแห่งสัตว์ร้ายมากนัก
"วิเศษจริง!" เฉินวั่นหลี่คืนแก่นภายในให้ แล้วทำความเสียใจเสียงหนึ่ง "คุ้มค่าเทียบเท่าหยดน้ำวิเศษเลย ไม่ทราบคุณจับมาได้ราคาเท่าไหร่"
เทียนโหย่วเซิงหัวเราะ "พวกคนรวยไม่รู้คุณค่าของสิ่งของ เข้าใจผิดว่าเป็นไข่มุกราตรี เลยได้มาเพียงหนึ่งล้านเอง"
เฉินวั่นหลี่ตอบรับเพียงเสียงสั้น ๆ
เมื่อเห็นเฉินวั่นหลี่ทำท่าไม่รู้ไม่เห็นและไม่สนใจ เทียนโหย่วเซิงจึงไม่พูดอะไรต่อ หาข้ออ้างว่าจะไปปิดประตูบำเพ็ญแล้วจากไป
"เขาอยากหลอกคุณไปงานประมูล หรืออยากหลอกถามว่าคุณรู้จักแก่นภายในหรือไม่" ซูกวันมองเฉินวั่นหลี่พร้อมรอยยิ้ม
"คงเป็นหลังก็ได้ ใครจะไปรู้!" เฉินวั่นหลี่เอ่ยพร้อมดื่มสุราในแก้วลงหมด
เทียนโหย่วเซิงคนนี้มีของแอบแฝง น่าจะมาหาตัวเขาโดยตรง
หากไม่ใช่ท่านขุนศึกเย่ให้แก่นภายในมา พิษเจ็ดสิบสายของเฉินวั่นหลี่ตอนนั้นคงไม่มีทางแก้ได้
บังเอิญเสียจนเทียนโหย่วเซิงได้ซื้อแก่นภายในมาจากงานประมูลพอดี
ความบังเอิญแบบนี้ เฉินวั่นหลี่ตายยังไม่เชื่อ
หลังส่งซูกวันกลับห้องโดยสารแล้ว เฉินวั่นหลี่ก็เดินเล่นรอบ ๆ บนเรือสำราญ บนเรือใหญ่โตเช่นนี้ นักบำเพ็ญชั้นสูงก็มีไม่กี่คน