“???” ชายพุงป่องอึ้งค้างไว้
ตั้งแต่แรกเฉินวั่นหลี่กับสองสาวก็คุยกันเบา ๆ ถือเป็นการพูดคุยกันส่วนตัว
ชายพุงป่องไม่จำเป็นต้องอารมณ์เสียถึงขั้นนั้นเลย
ที่เขาทำอยู่ก็คือการแอบฟังบทสนทนาส่วนตัวของคนอื่น แล้วดันมาโกรธโดยไม่มีปี่มีข้อ
เฉินวั่นหลี่ย่อมไม่ปล่อยให้คนแบบนี้ได้ใจ
ชายพุงป่องหน้าตึง ก็รู้ตัวว่าเอาปากเกิน ได้แต่พูดไม่เป็นท่าว่า
“พวกขี้ยา ไม่รู้เรื่องวัตถุโบราณไม่เป็นไร แต่ออกมาพูดจาไร้สาระก็ไม่ควร ไม่มีเงินไม่เป็นไร แต่แกล้งทำตัวรวยก็ไม่จำเป็น!”
“เอ๊ะ!”
คำพูดนี้ออกมา ไม่ใช่แค่ซูหว่าน แม้แต่หยางหวันเยวี่ยก็รู้สึกว่าคนนี้มันเกินคน
ไม่ต้องพูดถึงธุรกิจของเฉินวั่นหลี่ เพียงแค่ฝีมือ “ปล้น” ของคนนี้ ก็ไม่มีทางขัดสนเงินได้
และต่างจากมหาเศรษฐีทั่วไป สำหรับเหล่าเศรษฐี ทรัพย์สินพันล้าน แต่เงินสดมีแค่หนึ่งร้อยล้านก็ถือว่าดีแล้ว
ทรัพย์สินกับเงินสดไหลเข้าไม่ใช่เรื่องเดียวกัน มีพันล้าน แต่เก้าร้อยล้านจมอยู่ในธุรกิจลงทุนต่อ นั่นคือภาพปกติของเหล่าเศรษฐีในวงการธุรกิจ
แต่เฉินวั่นหลี่ไม่เหมือนใคร แม้ธุรกิจของเขาจะใหญ่โต แต่การค้าไม่ลงทุนของเขากำไรก้อนโต
ยิ่งไปกว่านั้น เงินสำหรับตัวเขาตอนนี้เป็นเพียงเครื่องมือล้วน ๆ
เขาไม่สนอัตราผลตอบแทน ไม่สนว่าเงินจะงอกเงยหรือไม่ ถ้าเงินแลกได้กับทรัพยากรสำหรับการบำเพ็ญเพียรอะไรแบบนั้น ถือว่ากำไรงามมหาศาล ไม่ต้องคิดเลยว่าคุ้มหรือไม่
เมื่อเห็นสองสาวมองตัวเองด้วยสายตาเยาะเย้ย ชายพุงป่องพูดด้วยความไม่พอใจ