เฉินวั่นหลี่มองไปยังเทียนโหย่วเซิงด้วยรอยยิ้มกึ่งเศร้า แล้วถามกลับว่า "คิดว่าไงล่ะ?"
เทียนโหย่วเซิงส่ายหัว "ท่านปรมาจารย์เฉินนี่น้ำลึกเหลือเกิน ผมมองไม่ทะลุเลย!"
"ก็จริงที่ถูกวางยาพิษ แต่ตอนนี้ถอนพิษไปแล้ว! ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่เชื่อเรื่องเวทมนตร์ อยากฉวยโอกาสตอนที่ข้าเจ็บป่วยมาเอาชีวิต ทั้งหมดก็ถูกข้าฝังดินไปหมดแล้ว!"
เฉินวั่นหลี่พูดอย่างจริงจังมั่นคง
แต่เมื่อไปถึงหูคนอื่น กลับมีกลิ่นอายของการตั้งใจปล่อยข่าวแอบแฝงอยู่ไม่น้อย
กระทั่งซูหว่านยังกระพริบตาปริบ ๆ ถ้าเฉินวั่นหลี่ถอนพิษไปแล้วจริง ก็เงียบไว้ได้ พอถึงตอนนั้นค่อยลงมือเมื่อศัตรูไม่ทันตั้งตัว จะดีกว่าไม่ใช่หรือ?
พูดแบบนี้ออกมา กลับดูเหมือนใจคอไม่ดีไปเอง?
เทียนโหย่วเซิงกลับไม่แสดงอาการใด ๆ หัวเราะฮา ๆ "งั้นต้องแสดงความยินดีกับท่านปรมาจารย์เฉินแล้ว รอดพ้นภัยใหญ่ย่อมมีโชคลาภตามมา!"
ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าของเขา ดูเหมือนจะยินดีแทนเฉินวั่นหลี่อย่างจริงใจจริง ๆ
ไม่มีแววว่าจะเป็นปฏิปักษ์กับเฉินวั่นหลี่แม้แต่น้อย
เฉินวั่นหลี่จึงถามคำถามแรกออกไป "ในสุสานโบราณนั้นมีอะไร? ด้วยสายข่าวของสำนักลับพวกเจ้า น่าจะรู้กันหมดแล้วสินะ?"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านปรมาจารย์เฉินกลับไม่รู้? ก็ไม่แปลก ที่นั่นไม่ใช่สุสานโบราณธรรมดาหรอก แต่คือถ้ำสวรรค์ของนักบำเพ็ญผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต!
ตอนนี้เพิ่งเข้าไปได้แค่ชั้นนอก เครื่องรางอะไรงี้ก็ถูกขุดค้นพบมาแล้วบ้าง แต่ที่ลึกกว่านั้นมีอะไร ใครก็ไม่รู้!"
เทียนโหย่วเซิงยังคงเป็นคนรู้อะไรก็บอกหมด ไม่มีอ้อมค้อม