เย่อู่เทียนเหลือบตามองเฉินวั่นหลี่ แล้วตบมือถอดใจเบา ๆ "เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ"
พูดจบ แขนเสื้อยาวสะบัดออก พลังงานพุ่งกระจายสี่ทิศ ตัดขาดการค้นหาด้วยญาณของเฉินวั่นหลี่ทันที
เฉินวั่นหลี่หัวเราะแห้ง ๆ "เฮ้อๆ เพิ่งตื่นเต้นไปหน่อย! พูดพลาด แค่พูดพลาด!"
"พูดพลาด? ข้าว่าเจ้าแค่เผลอเปล่งคำพูดในใจออกมามากกว่า! ได้ยินมาว่าครั้งนั้นเจ้าที่ฝึกฝนเพียงขั้นต้นของปฐมจอมยุทธ์ พอแรกได้ยินบารมีของฮวาเทียนหนาน ก็อ้าปากโวยวายว่าจะเข้าไปตบมัน"
เย่อู่เทียนเบ้ปาก หัวเราะเยาะ "ตอนนี้สินะ อยากจะตบข้าให้เป็นเบ้าอีกต่างหาก แล้วเรียกข้าสักคำว่าเย่ตัวน้อย"
"เอ่อ!" เฉินวั่นหลี่เกาหัวหัวเราะโง่ ๆ "ผมไม่เคยคิดจะเรียกเย่ตัวน้อยหรอก เทพแห่งสงครามเย่ในใจผมคือผู้อาวุโสที่น่าเคารพเสมอมา!"
เย่อู่เทียนอึ้งไปชั่วขณะ ไอ้เจ้าเฉินวั่นหลี่คนนี้ ต่อหน้าเขาไม่เคยพูดคำดี ๆ แบบนี้เลยนี่นา!
การสารภาพแบบตรง ๆ ของผู้ชายตรง ๆ นี่มันทำให้ขนลุกไปทั้งตัวจริง ๆ!
"ผมมาถึงแล้ว ให้น้ำสักแก้วก็ยังดี! คุณปู่กับหลานอย่างเรา ใครกับใคร ผมเทเองเลยนะ!"
พูดจบ เฉินวั่นหลี่ก้าวยาวออกไป พุ่งตรงเข้าบ้านหลังคากระเบื้องสีเขียว
เย่อู่เทียนยกมือขึ้น แต่แล้วก็ค่อย ๆ วางลง รอยยิ้มปลื้มใจผ่านมาบนใบหน้า
โครม! เสียงประตูถูกชนเปิด
"เอ๊ะ ในบ้านนายซ่อนคนไว้จริง ๆ ด้วย!"
"ไอ้หนูเหม็น พูดจาเป็นเรื่องเป็นราวบ้างไหม? อันนี้เรียกว่ามีแขกมาเยือน!"
"อ๋อ ใช่ใช่ นี่เจ้าสำนักนี่นา! เฒ่ายาก็มาอยู่ด้วย! แขกสำคัญแขกสำคัญ!"
เฉินวั่นหลี่พูดจาประชดประชัน แต่แววตากลับแลบประกายเหลือบสงสัย ไม่แน่อาจมีเรื่องอะไรจริง ๆ ไม่อย่างนั้นทั้งสามคนนี้จะมานั่งรวมกันได้อย่างไร?