เมืองหลวง เขาหลิงซาน
เย่อู่เทียนเพิ่งก้าวเข้าสู่ลานบ้านกระเบื้องครามของตน
เงาสองร่างก็พุ่งแทะออกมาจากภายในเรือน
ร่างหนึ่งสวมชุดนักพรตสีม่วง มวยผมมัดจุกแบบนักบำเพ็ญ อาการงามดุจเซียนลงมาจากฟ้า
อีกร่างแต่งกายเรียบง่าย ผมขาวโพลนเต็มหัว แต่ดวงตาสองข้างสว่างไสวประดุจดวงดาว
"สองคุณนี่มาไวชะมัด!" เย่อู่เทียนดูไม่แปลกใจที่สองคนนี้โผล่มาบนแดนของตัน เพียงยิ้มเบาๆ เสียงหนึ่ง
"ดูท่าเจ้าก็รู้เรื่องแล้วสินะ!" นักพรตผู้นั้นคือนอนจอมสำนักมังกรเสือ ซวี่โหยวเฟิง สีหน้าขรึมหนัก แม้น้ำเสียงการพูดก็ไม่เป็นธรรมดาอย่างเคย ไม่หย่อนใจเย่อหยิ่งเช่นแต่ก่อน
"ข้าก็ไม่ได้ตาบอด! คิดว่ามีแต่พวกเจ้าสำนักมังกรเสือเท่านั้นที่อ่านดาราศาสตร์รู้เรื่องรู้ราวหรือไง? แต่แก่ชราอย่างเจ้าคราวนี้มาบอกข่าวได้ทันเวลา ถือว่ารู้หน้าที่แล้ว!"
เย่อู่เทียนหัวเราะก้อง ราวกับการปรากฏตัวของซวี่โหยวเฟิงอยู่นอกคาดคะเนของเขา
"ต่อจากนี้คิดจะทำยังไง?" ชราผู้แต่งกายเรียบง่ายนั้นคือเจียงเซี่ย เฒ่ายา เขาแม้อาการท่าทีเป็นปกติ แต่พอเอ่ยปากก็ชัดเจนว่าอดใจไม่อยู่จนกระวนกระวาย
"คุนลุ้นคราวนี้ตั้งใจจะเล่นใหญ่ ข้าจะให้มันรู้ซะว่าเรื่องราวบนโลกนี้ ไม่มีอะไรจะเป็นไปตามใจมันได้ทั้งนั้น!"
ดวงตาเสือของเย่อู่เทียนแฝงประกายแหลมคมพุ่งพรวด
"ยังเหมือนเดิม หยิ่งผยองจริง ๆ! คราวนี้ กลัวว่าเขาจะตั้งเป้ามาที่เจ้า ไม่อย่างนั้นเขาไม่กล้าแตะดวงตาปีศาจราชาหรอก เจ้ามั่นใจหรือไม่?"
เจียงเซี่ยถาม
"มั่นใจ? วางกลเกมมานับสิบปี จะไร้ซึ่งแผนการได้กระไร?" เย่อู่เทียนกล่าว