ยางวั่นเยว่ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังดึง "เรื่องวุ่น" เข้ามาให้พ่อ แค่นั้นเอง เธอเหลือบปากไปทางเฉินวั่นหลี่อย่างมีเลศนัย ทำเสียงจุ๊ปากพูดว่า
"เฉินวั่นหลี่ นายนี่ขี้เกียจมันส์จริง ๆ เลยนะ ถึงขั้นที่ถังหลิงอวี่ยอมเล่นชุดแต่งตัวสุดฟินกับนายแล้ว! เธอน่ะดุขนาดนั้น นายจะคุมเธอไหวเหรอ?"
"???" เฉินวั่นหลี่มุมปากกระตุกอีกครั้ง
"นั่นน่ะถังหลิงอวี่นะ! ตอนฉันเด็ก ๆ ไม่ว่าจะผู้ใหญ่ในบ้านหรือพี่ศิษย์ทั้งหลาย ใครรู้จักเธอบ้าง พอพูดถึงทีไรก็ต้องตาโตเซ็งไปทั้งคน!
นายไม่รู้หรอก ตอนแรกทุกคนเห็นเธอสวย อีกทั้งยังเป็นลูกสาวตระกูลใหญ่ ก็มีคนไปสู่ขอที่ตระกูลถังเพียบ
แต่โดนเธอตีหัวโขกหนีออกมาหมด หลังจากนั้นพอเธอบำเพ็ญจนสำเร็จขึ้นขั้นปรมาจารย์ เธอเลยไปเอาเรื่องทีละตระกูลเลย!"
ยางวั่นเยว่พูดไปก็หัวเราะคิดถึงเรื่องสนุกในอดีตไป ยิ่งขำยิ่งเสียงดัง
ซูว่านเบ้ปากแน่น บนใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความเห็นใจ — เด็กโง่ยางวั่นเยว่เอ๊ย!
"คราวนั้นนายตีกับท่านอาจารย์สวี่น่ะ จำได้ใช่ไหม? พ่อฉันยังพูดเลยว่า ถังหลิงอวี่เด็กบ้านี่ ไม่มีผู้ชายไหนเอาอยู่หรอก
ต่อไปแม้จะแต่งงานไปก็เหมือนกัน… อ้าว ถัง…"
ยางวั่นเยว่พูดมันส์อยู่พอดี ก็เห็นถังหลิงอวี่ลุกพรวดขึ้นจากเตียง ใบหน้างดงามแฝงรอยยิ้มที่ชวนขนลุก
"เป็นอะไรนะ?"
ถังหลิงอวี่เงยคางขึ้น ยิ้มหวานรื่นรมย์
ยางวั่นเยว่รู้สึกหนังศีรษะชาวูบ จบแล้ว จบแล้ว คลุกคลีในวงการบันเทิงมานาน เคยชินนินทาหลังหลังจนกลายเป็นนิสัย
ปากจัดขนาดนี้ ถังหลิงอวี่ต้องฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ แน่นอน!
ยางวั่นเยว่ดึงขาวิ่งมุดหนีไปที่ประตูทันที