เฉินวั่นหลี่โอบกอดร่างนุ่มละมุนในอ้อมอก กำลังใจลอยอารมณ์พลิ้ว จู่ ๆ เถียนหลิงอวี่ก็ดันพูดประโยคนั้นออกมา ทำให้เขาหัวเราะไม่ออก ร้องไห้ก็ไม่ได้
"นายหมายความว่าตัวนายก็เป็นผู้หญิงโง่คนหนึ่งงั้นเหรอ"
เถียนหลิงอวี่ถอนหายใจ "ฉันก็โง่พอกัน ผู้มีปัญญาไม่ตกหลุมพิศวง!"
"……" เฉินวั่นหลี่ก้มมองแก้มยุ้ยของเถียนหลิงอวี่ เขาเข้าใจ!
ผู้มีปัญญาไม่ตกหลุมพิศวง แต่ฉันเป็นคนโง่! นั่นไม่ใช่การบอกว่าเธอหวั่นไหวให้เขาแล้วหรือ!
เถียนหลิงอวี่เนี่ย ปากนี่แข็งกว่าเป็ดตายอีกจริง ๆ!
"อือ! นะ นายทำอะไร!"
ริมฝีปากของเถียนหลิงอวี่ถูกริมฝีปากเฉินวั่นหลี่จูบลง เธอสะดุ้งสะเทือนขัดขืนขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
"ฉันแค่ลองดูว่าปากนายแข็งกว่าเป็ดตายจริงไหม!"
"เฉินวั่นหลี่! นะ นายอยากตายหรือไง!"
"ฉันก็เพื่อช่วยถอนพิษให้นายไง! วิชาเทพอินหยางแห่งสุขสำราญของฉันเก่งขนาดไหน นายยังไม่รู้อีกเหรอ"
"อืออือ!" การขัดขืนของเถียนหลิงอวี่อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ เธอรู้สึกได้ว่ามือหนาของชายหนุ่มไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ห้ามล่วงล้ำ
ตอนที่เป็นเถียนฮั่วฮั่ว เธอรู้สึกเป็นธรรมชาติ ถึงขนาดรับรู้ถึงราคะอย่างสุดใจ
แต่ตอนนี้ เธอกลับรู้สึกอายแบบบอกไม่ถูก
ความอายนั้นเสมือนเป็นยาเร่งราคะอีกแบบหนึ่ง ยิ่งจุดประกายความต้องการพิชิตบางอย่างในใจเฉินวั่นหลี่ที่อธิบายยาก
ไม่ใช่แค่พลางห่างก็หวานกว่าแต่งใหม่ แต่เหมือนเปลี่ยนเจ้าสาวคนไปเลย!
"……"
นอกห้อง ไม่ไกลนัก หยางหว่านเยว่เบิกตากว้าง แรกทีเดียวในห้องยังมีเสียงโต้เถียงกัน ไม่นานก็เงียบไป แล้วก็กลายเป็นเสียงบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
ห้องที่นี่กันเสียงไม่ดีนัก เพราะเดิมทีมันถูกออกแบบมาเพื่อให้เหล่ามหาเศรษฐีได้สัมผัสความฟินแปลกใหม่