“ดูจากท่าทาง ตัวเขาต้องมีของวิเศษสายพลังเหนือธรรมชาติ คือระเบิดพลังงาน! ตั้งใจจะฆ่านาย ผลกลับ……”
ถังหลิงอวี่ก็รู้สึ้โล่งใจไม่น้อย
แม้พวกเขาจะล้วนเป็นพวกใจดำมือโฉบ และปรมาจารย์ชั้นต่ำเหล่านั้นก็เป็นได้แค่พวกรับใช้เสือร้าย แต่ช่องว่างพลังยิ่งใหญ่เหลือเกิน พวกเขาก็ไม่เคยคิดว่าต้องฆ่าให้ตายกันจริง ๆ
เห็นเขาตายไปอย่างอุบัติเหตุเพียงครู่เดียว ก็ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึ้เสียดาย
“ครั้งนี้สำนักตานอิ่น สำนักตี้อิน สำนักเทียนอิน และตระกูลสือ ต่างสูญเสียมหาศาล! หลังจากนี้ยังต้องมีการวุ่นวายอีกแน่!”
หยางปาต้าร้องเสียงหนักแน่น แม้จะเป็นสำนักลับแห่งยุทธภพ มีฐานรากลึก แต่ปรมาจารย์กึ่งก้าวพลังเหนือธรรมชาติหลายคน และปรมาจารย์กว่าสิบชีวิตจากไป ก็ถือเป็นความสูญเสียที่โหดร้ายนัก
“ยังไงก็เขาอยากฆ่าฉันชิงของวิเศษอยู่แล้ว เกลียดก็ให้เกลียดไป!”
เฉินวั่นหลี่ทำหน้าไร้ซึ่งความกังวล
ถังหลิงอวี่คิดแล้วพูดว่า “ปิดปากเสียดีกว่า เวลาอยู่ฝ่ายเรา ยืดเวลาออกไปสักระยะ ย่อมเป็นผลดีแก่พวกเรา!”
คำนี้เห็นได้ชัดว่าพูดกับหยางปาต้า
คนที่หยางปาต้านำมาอยู่ในถ้ำหินทั้งหมด มิได้เห็นอะไรด้วยตาตนเอง เขาพยักหน้า
“ฉันรู้ว่าต้องทำอย่างไร”
เฉินวั่นหลี่หยิบยาลูกกลอนออกมาบางส่วน ส่งให้หยางปาต้า “ครั้งนี้ไม่คิดว่าจะรบกวนถึงท่าน หนี้น้ำใจนี้ เฉินวั่นหลี่ขอจดไว้ หากวันหน้าคณะผู้อาวุโสมีธุระอันใด ฉันเฉินวั่นหลี่จะไม่มีวันผิดสัญญา!”
“เอ๊ะ เอ๊ะ ไม่มีวันผิดสัญญาจริงหรือ?” หยางปาต้าหัวเราะแห้งสองสามเสียง
“เอ๋?” เฉินวั่นหลี่อึ้ง “ท่านหยางจะมีธุระให้ตอนนี้เลยหรือ?”
หยางปาต้ายิ้มแฉ่ง “โอ้ ไม่ถึงขั้นธุระหรอก ก็แค่คิดว่าเสื้อแจ็กเก็ตตัวฉันมันรั่วลมนิดหน่อย ก็เลยนึกว่า……”
“นึกว่าอะไร?” ถังหลิงอวี่เอียงคอมองหยางปาต้า