เมื่อได้ตราหยินจักรพรรดิมาแล้ว เฉินวั่นหลี่ก็ไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่นาน สั่งให้จินจงเป่าพาทุกคนไปหาซ่งเจียวเจียว ส่วนตัวเขากลับไปยังเทพเขาเสวียนบู้
ไม่เหมือนที่เขาเดาไว้ ตราหยินชิ้นนี้ไม่ใช่ของจักรพรรดิที่ได้รับชาติโลหิตอันถูกต้องในประวัติศาสตร์ต้าเซี่ย
แต่เป็นของจักรพรรดิที่ตั้งตัวเองขึ้นที่ชายแดน นับแล้วก็เป็นเพียงราชาปลอม
ทว่าราษฎรภายใต้การปกครองมีจำนวนมาก จึงสะสมพลังมังกรเสือจำนวนไม่น้อยเข้าไว้ในตราหยิน
ยิ่งไปกว่านั้น ราชาปลอมผู้นี้เชี่ยวชาญวิชามนต์ดำ และโหดเหี้ยมสุดประมาณ ฆ่าราษฎรและทหารไปเฝ้าศพเป็นจำนวนมหาศาล ตราหยินจึงเก็บสะสมพลังหยินบริสุทธิ์ไว้จริง ๆ
สำหรับเฉินวั่นหลี่แล้ว การพกตราหยินจักรพรรดิติดตัวไว้ในระยะสั้นก็เพียงพอแล้ว
ช่วงเวลานี้เขาวิ่งวุ่นไม่หยุด จากเกาะเยว่ซิน ไปเขาหลงฮู่
เฉินวั่นหลี่ไม่มีโอกาสได้นั่งลงทบทวนถอดบทเรียนอะไรเลย
ตอนนี้ ต่อหน้าเขาลอยอยู่ทั้งต้นเต้าหยวน ตราหยินจักรพรรดิ ผืนภาพขุนเขา และฟู่เป่าที่บรรจุการโจมตีหนึ่งครั้งของปีศาจแก่ขั้นหยวนอิง!
ของวิเศษทั้งสี่ชิ้นนี้ ต่างมีฤทธิ์ต่างกัน และล้วนเป็นสมบัติระดับสูงที่เสริมพลังการต่อสู้ของเขาได้ทั้งสิ้น!
แม้ยังไม่ก่อแก่นทอง แต่หากวัดกันที่พลังการต่อสู้ล้วน ๆ เฉินวั่นหลี่ไม่แพ้ผู้ใดที่อยู่ขั้นเฉินฝานตอนต้นเลย
แม้คุนหลุนจะมีวิชาลับ และเคล็ดวิชาเป็นระดับเทียน ก็ยังไงเขาก็คิดว่าต่างกันแค่เรื่องความทนทานในการต่อสู้เท่านั้น!
โดยที่ต่างนั้นจะเกิดก็ต่อเมื่อจีเสวียนอี้เป็นเหมือนถังหลิงอวี่ ที่ก่อแก่นทองสำเร็จแล้ว!
เฉินวั่นหลี่เห็นว่าจีเสวียนอี้จะบำเพ็ญวิชาโบราณก็คงไม่มากนัก!
แต่เรื่องจริง ๆ ต้องไปเห็นตัวเทพสงครามเย่ก่อนถึงจะรู้