"เจ้าเฉินนี่ แก...แกเป็นหมาของตระกูลจี้เหรอ?!" ชายชราตะโกนด้วยความโกรธ
คนหนุ่มสาวที่เหลือก็มีสีหน้าไม่สู้ดี ต่างคิดว่าเฉินวั่นหลี่เป็นคนนำศัตรูมาเอง
"จงเป่า เราสองคนจะขวางมันไว้ นายรีบหนีไป! ของยังอยู่ที่ที่นายรู้จัก!"
ชายชราอุตลุดตะโกนขึ้นทันที เพราะเป็นแบบนี้มาตลอด — ตราบใดที่จินจงเป่าหนีรอด คนอื่นก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้
เพราะเป้าหมายแรกของตระกูลจี้คือได้ของ
พอจินจงเป่าหนีไป พวกนั้นกลับไม่กล้าฆ่าฟันอำมหิต ใครจะรู้ว่าถ้าข่มจนสุดชีวิต อีกฝ่ายจะเผาของล้ำค่าทิ้งหรือไม่
"หนี? เจ้าคิดว่าวันนี้ฉันจะปล่อยให้พวกแกหนีได้แม้แต่คนเดียวเหรอ?"
หัวหน้าชุดดำโบกมือเพียงครั้งเดียว ลูกน้องของมันก็กระจายตัวออกทันที
จากนั้นเครื่องรางชั้นสูงสี่ชิ้นก็ส่งเสียงฮัมขึ้นพร้อมกัน ลอยขึ้นกลางอากาศประจำอยู่ทั้งสี่มุม
ชั่วอันตรายนั้นเอง พื้นที่ทั้งหมดภายในอาคารถูกม่านพลังงานสีขาวกักกัน ทุกคนไม่มีทางออกจากสถานที่แห่งนี้ได้อีก
จินจงเป่าโบกมือ กันทุกคนไว้ด้านหลัง "พวกตระกูลจี้แกมันเกินไปแล้ว!
จะว่าไงแกชอบของใคร ครอบครัวของคนนั้นต้องส่งมอบให้งั้นรึ? นี่มันโจรชัด ๆ !"
"เรียกโจรได้ยังไง? พวกแกฝึกวิชามารมืด ฝึกจนจิตวิปริตหลงเข้าสู่มาร ฆ่านักสู้ไปหลายคน เราคือนักล่าค่าหัวที่ร่วมมือกับสำนักตรวจยุทธ์ จับพวกแกถูกกฎหมายทุกประการ!"
ปรมาจารย์ชุดดำหัวหน้าหัวเราะเยาะ พูดได้เต็มปากสนิท
เฉินวั่นหลี่ยืนอยู่ข้าง ๆ เงียบไม่พูดอะไร ตระกูลจี้นี่มันมีเล่ห์เหลี่ยมจริง ๆ แค่คำว่าร่วมมือกับหน่วยตรวจสอบยุทธ์จับผู้ต้องสงสัย ก็อุดปากสภาผู้อาวุโสได้แล้ว