บนโต๊ะอาหาร การที่หยางวั่นเยว่ลากตัวเฉินวั่นหลี่ไปในจังหวะนี้ ย่อมถูกคนอื่นตีความว่าไปสารภาพรักแน่นอน
ชูอีเหยินตอนนี้ก็เลยเด็ดซ่งเจียวเจียวไม่หยุด: "อย่าโทษพี่สาวสิ เธอไม่เคยสอนเรื่องพวกนี้เลย ตอนนี้มันคือโอกาสชะงัดนัก ดูบรรยากาศดิ ดูโอกาสดิ..."
"......" ซ่งเจียวเจียวหน้าแดงจนแทบอึดอัด เธอจะบอกได้ยังไงว่าตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลก็อยากจะสารภาพรักแล้ว?
แต่เฉินวั่นหลี่ช่างทำให้เธอรู้สึกเหมือนใกล้ก็ไม่ใช่ ไกลก็ไม่ใช่ เธอ...กลัวถูกปฏิเสธนัก!
หากยังไม่ถูกปฏิเสธ ก็ยังมีโอกาสตลอดไป! อย่างน้อยก็ยังมีฟองฝันสีชมพูให้จินตนาการ!
แต่ถ้าถูกปฏิเสธ ก็ไม่มีโอกาสอีกเลย!
"เห็นเจ้าหญิงเจ้าชู้คนนั้นเมื่อกี้ใช่ไหม เขาเลยไปกระโจนทับเลยนะ แกยังจะอืดอาดอยู่ได้ ต่อจากนี้อย่ามาบ่นว่าพี่สาวไม่ช่วย!"
"......" ถังเหยียนหรานขว้างสายตามองชูอีเหยินหนึ่งครั้ง ไม่มีสันทางแสบสันทางแสบเสียแล้ว คนที่นี่ล้วนเป็นนักบู๊ คำพูดของสองคนนี้เขาทั้งหลายได้ยินกันหมดแล้ว ไม่รู้สึกอายกันบ้างเลยหรือ?
ชูอีเหยินหัวเราะคิกๆ สายตากวาดผ่านคนทั้งหมด ยักไหล่: "ยังไงก็รู้กันอยู่แล้ว ได้ยินก็จำเป็นไม่ได้ยินไป!"
ถังเหยียนหรานตามมาด้วยหางตากวาดมองเซียวจ้านกับพวกอีกไม่กี่คน จริงด้วย คนเหล่านั้นยังนั่งกินดื่มต่อไป แต่เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่ามุมปากกระตุก แววตาซับซ้อน
เธอลูบหน้าผาก นั่งต่อไม่ไหวแล้ว อายชะมัด!
"คุณหนูถัง แทนที่จะกังวลอยู่อย่างนั้น ไม่ดีกว่าหรือที่จะขอให้ตระกูลถังออกมือช่วยสักตั้ง?" ซูว่านเอ่ยกับถังเหยียนหราน
ถังเหยียนหรานพยักหน้า: "ฉันก็มีความคิดนี้อยู่ แต่ไม่รู้ว่าวั่นหลี่จะยอมหรือไม่! เขาไม่ค่อยชอบพี่เหลิงอี่ของฉันอยู่แล้ว กลัวว่าเขาจะขัดข้อง..."