ไม่ไกลจากที่นั่น จี้เสวียนอี้ยืนสั่นเทิ้มอยู่ข้างร่างทารกของชางฮั่วจวี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
“เย่อู่เทียนตายแบบนี้เลยเหรอ? เขาตายจริงๆ เหรอ?”
ชางฮั่วจวี่ถ่างหน้าคลุ้มคลั่ง หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ปากอ้าปิดพูดว่า “สมควรตาย! เย่อู่เทียนกล้าอาศัยพลังเพียงลำพัง แบกรับพลังกระแสมังกรเสือไว้ถึงสามจังหวะ โดยที่ไม่สลายกลายเป็นควัน ก็นับว่าดวงเขาดีแล้ว……”
พูดถึงตรงนี้ เขาเงยตาขึ้นฉับพลัน ราวกับนึกอะไรได้ แล้วมองไปยังทิศทางที่เจียงเซี่ยหนี
“เจ้ารีบมุ่งหน้าไปยังกองทัพเสือฮู่เว่ย์เถียะ ถ้ามีโอกาสช่วยหยางอวี่ได้ก็ยิ่งดี แต่การเอาตัวรอดมาก่อน รีบกลับคุนหลุนเสีย ภารกิจฝ่ายนี้ไม่ต้องการเจ้าแล้ว”
วินาทีถัดมา ร่างทารกของชางฮั่วจวี่ก็ทะยานออกไปตามล่าเจียงเซี่ยทันที!
จี้เสวียนอี้มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย แพ้แล้วหรือ? ทุกก้านหมากที่อาจารย์วางไว้ก็สูญเปล่าหมดแล้วหรือ?
หัวใจเขาไม่อาจสงบลงได้ยาวนาน ไม่ใช่ ยังไม่แพ้! ยังมีโอกาสอยู่!
เย่อู่เทียนตายแล้ว ต่อจากนี้เฉินวั่นหลี่จะไม่มีที่พึ่งใดอีกต่อไป!
เย่อู่เทียนตายแล้ว ตำแหน่งเทพยุทธ์จะว่างลง คุนหลุนจำต้องส่งผู้มารับช่วง!
เย่อู่เทียนตายแล้ว ไม่มีใครขวางทางคุนหลุนได้อีกต่อไป!
ทุกสรรพสิ่ง ยังคงเดินตามรางที่คุนหลุนวางแผนไว้อยู่!
คิดถึงจุดนี้ จี้เสวียนอี้กำหมัดแน่น แล้วพุ่งร่างมุ่งหน้าสู่ค่ายทหารเสือฮู่เว่ย์เถียะทันที!
……
หยางปาต้าตะโกนเรียกหลังของเจียงเซี่ยอย่างไม่หยุดหย่อน ทว่าสิ่งมีชีวิตชรานั้นกลับไม่หันหลังกลับมาแม้แต่นิด พุ่งออกไปราวกับสายลม
ด้วยพลังของเจียงเซี่ย เมื่อตั้งใจหนีสุดชีวิต คนทั่วไปย่อมตามไม่ทัน
ยิ่งไปกว่านั้น ความสนใจของทุกคนในยามนี้จดจ่ออยู่ที่เทพยุทธ์เย่อทั้งหมด