เสียงอันล่องลอยไร้ตัวตนดังขึ้นอีกครั้ง เย่อู่เทียนรู้ดีว่าคำพูดนั้นมีไว้สำหรับเขา
เย่อู่เทียนยังไม่ตอบสนองใด ๆ ฝีเท้ากลับไม่อาจหยุดยั้ง
เงาร่างใหญ่ในท้องฟ้าราวกับเทพผู้เย็นชาที่จ้องมองฝูงมดไร้ค่าจากที่สูง มันยกมือขึ้นแล้วกดลงอย่างเบามือ
ทันทีนั้นความกดดันราวกับฟ้าทั้งฟ้ากำลังทลายลงมา กดกระแทกลงสู่ศีรษะของเย่อู่เทียนอย่างโหดเหี้ยม
ร่างมารภาพที่อยู่หน้าดวงตาปิศาจก็ทำท่าการเดียวกัน
พลังอีกสายราวกับแผ่นดินที่เดือดพล่านถูกดันเข้ามาจากด้านหน้า
เสียงกระดูกแตกร้าวดังขึ้น
พลังสองสายนั้นยังไม่ทันมาถึงตัว เพียงแค่สังหารภิมิอันมหึมา ก็ทำให้กระดูกทั่วร่างของเย่อู่เทียนแตกสลายหมดสิ้น
ร่างของเขาโก่งตัวลงอย่างฉับพลัน ราวกับภูเขาไท่ทั้งลูกกำลังกดทับอยู่บนบ่า
ตอนนี้รอยร้าวบนร่างกายของเขาก็เพิ่มมากขึ้นทุกขณะ ดุจกระจกที่แตกเป็นร่างแหงาย
ในชั่วขณะนั้น ตราทองเบื้องหน้าเปล่งแสงวิบวับ หม้องคำรามของมังกรและเสือพุ่งวนราวกับมังกรและเสือหนึ่งคู่กำลังบินทะยานออกไปจากฟากฟ้า
เย่อู่เทียนหันศีรษะกลับมามองช่องว่างแห่งหนึ่ง ราวกับเห็นถนนที่ครึกครื้นอีกครั้ง เห็นแผงอาหารเช้าที่พวกพวยพุ่งของร้อน ๆ ท่ามกลางถนนที่แน่นขนัด ชาวบ้านที่ยุ่งกับชีวิต นักเรียนที่อ่านหนังสือเสียงดังไปทั่ว
ชีวิตข้าทั้งชีวิต สิ่งที่ข้าปรารถนาอาจก็คือปกป้องความอบอุ่นแห่งชีวิตมนุษย์เบื้องหลังนี้!
เขาพ่นเลือดแดงออกมาปากหนึ่ง แล้วทยอยลุกขึ้นยืนท่ามกลางแรงกดดันมหึมานั้น สวมชุดเกราะนักรบขึ้นกาย
ต้าเซี่ยอาจไม่มีผู้ใดรู้เลย ถึงศึกเทพกับปิศาจในอดีต ถึงการที่องค์ธรรมกายได้ผนึกดวงตาปิศาจเอาไว้!