สำนักกุยอินตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขาสูงชันในเขตดินแดนรกร้างแห่งหนึ่งของมณฑลจี้ รายรอบด้วยป่าดงดิบไร้ซึ่งมนุษย์ แนวสันเขาหลักคือหน้าผาชันและผาสูงตระหง่าน
มีทางเดินเพียงเส้นเดียวที่แคบเอียด กว้างพอให้คนสามคนเดินคู่กันได้มากที่สุด เรียกว่าเป็นเพียงทางเท้าเลียบภูเขา
ทางเท้าสายนั้นพาดขึ้นตรงไปยังยอดเขา และสำนักกุยอินก็ตั้งอยู่ในแดนป่าลึกใต้ยอดเขานั้น
มองจากเชิงเขาขึ้นไป เห็นเพียงต้นไม้และหญ้านับไม่ถ้วนเบียดเสียดกันแน่นขนัด
ยิ่งอยู่ในฤดูหนาว กอหญ้าแห้งและเหง้ากิ่งไม้ที่เหี่ยวแห้งก็ปิดบังภาพระหว่างเชิงเขาไว้อย่างมิดชิด
เฉินวั่นหลี่มองข้อมูลที่ถังหลิงอวี่ส่งมาบนโทรศัพท์ แล้วเงยคางขึ้นทางภูเขา “สำนักกุยอินอยู่ตรงนี้ พวกเรามีเป้าหมายแค่นี้วันนี้! เริ่มได้!”
เมื่อเฉินวั่นหลี่พูดจบ ราชาหมาป่าหิมะที่ตั้งใจล้างความอัปยศก็พยักหน้าทันควัน
แม้ที่นี่จะเป็นหน้าผาชัน แต่สำหรับฝีมือระดับราชาหมาป่าหิมะกับราชาเงือกแล้ว ก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
“เจ้านายพักไว้เถอะ ข้าจะพามันไปจับพวกสำนักกุยอินมาคนละไม้คนละมือ เพื่อมาขอโทษท่าน!”
ราชาหมาป่าหิมะก้มตัวคำนับ แล้วส่งสายตาเป็นเชิงสั่งการให้ราชาเงือกทันที
ราชาเงือกบ่นอุบในใจไม่หยุด แกออกหน้าประจบเจ้านายทำไมต้องลากข้าไปด้วย เอาข้าเป็นลูกน้องใช้งานจริง ๆ เหรอ?
แต่ในการลงมือกลับไม่ลังเล หอกสามง่ามสีทองปรากฏขึ้นในมือทันที
ตลอดเส้นทางมีค่ายกลตั้งรับมากมาย แต่สองตนก็ใช้กำลังดิบเลาะทำลายได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเดินไปตามทิศระหว่างเชิงเขาได้ระยะหนึ่ง ก็เห็นพื้นที่ราบแห่งหนึ่งปิดกั้นทางเท้าไว้ โผล่กำแพงหินขึ้นมา