“เจ้าหนีไม่พ้นหรอก จงยอมจับตัวไปอย่างซื่อสัตย์!”
ราชันหมาป่าหิมะคำรามกึก ยกแขนยาวขึ้น ไม้เท้าถูกเหวี่ยงขึ้น เห็นปราณดาบลมหลายแฉกบินขึ้นจากกลางอากาศพร้อมเสียงหวีดหวือ มุ่งสู่แผ่นหลังของหยางอวี่ที่อยู่ห่างไกลกว่าหนึ่งพันเมตร
ปราณดาบลมรวดเร็วยิ่ง กระพริบตาเดียวก็มาถึง เจาะทะลุม่านป้องกันของหยางอวี่ แทงลึกเข้าแผ่นหลังเต็มแรง เลือดพุ่งกระเซ็นออกมา
ร่างทั้งร่างของเขาถูกแรงปะทะอันมหาศาลกระชากจนเซถลาไปข้างหน้า ความเจ็บปวดสุดแสนทำให้เหงื่อท่วมหัว
วิชาลับเผาเลือดจิตเพื่อหลบหนียิ่งกัดกินร่างของเขาหนักหน่วง ณ ตอนนี้ใบหน้าซีดขาวจนไร้เลือดฝาด
แต่หยางอวี่ไม่กล้าหยุดพัก ร่ายวิชาลับเผาเลือดจิตอีกครั้ง วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งมุ่งสู่เมืองที่มีประชากรหนาแน่นแห่งไกล
เขาคิดไม่ตกเสียที ทำไมข้างกายเฉินวั่นหลี่จะมีผู้เชี่ยวชาญระดับนี้!
เขาคำนวณไว้แล้วว่าเฉินวั่นหลี่ไม่มีทางยุ่งกับเขา ต้องให้ความสำคัญกับการประลองของกองทัพก่อน จึงกล้าออกมาปรากฏตัว
ทว่าสิ่งมีชีวิตชราตรงหน้านี้ ไม่ง่ายต่อการจัดการยิ่งกว่าเฉินวั่นหลี่อีก!
ที่น่าหมั่นไส้กว่านั้น วิชาหลบหนีด้วยเลือดนี้มาไร้เงาไปไร้ร่องรอย เมื่อร่ายออกมา แม้อีกฝ่ายจะสูงกว่าเขาสองสามขั้นก็ไม่ควรตรวจจับพบได้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด สิ่งมีชีวิตชรานั่นข้างหลัง กลับเหมือนสุนัขล่าเนื้อที่ได้กลิ่นตามรอย!
ถึงตอนนี้ วิธีเดียวที่เขานึกออกก็คือหนีไปที่ที่คนหนาแน่น
ยังไงซะ การที่ผู้เชี่ยวชาญขั้นเซียนเกินมนุษย์ออกมือ ก็ราวกับระเบิดหลายร้อยกิโลกรัม ในที่ที่ประชากรหนาแน่น เฉินวั่นหลี่ย่อมต้องลังเล
ราชันหมาป่าหิมะเห็นว่าเมืองใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ มันลางรู้วิธีคิดของหยางอวี่