เฉินวั่นหลี่เปิดประตูห้องออก ภายใต้แสงจันทร์ ชางหมิงเยว่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าที่คลุมเครือซับซ้อน
“มีธุระ?”
เฉินวั่นหลี่เอ่ยถาม ชางหมิงเยว่สะดุ้งเฮง เพิ่งได้สติจากความคิดที่ล่องลอย
“เปล่า ไม่มี!”
“หืม? ไม่มีแล้วมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม” เฉินวั่นหลี่ถาม
ชางหมิงเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่ได้ “วันนี้ทำไมไม่ปฏิเสธ”
“ปฏิเสธเรื่องอะไร? ปฏิเสธว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ฉันมองไว้หรือ” เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะ
“อือ!” ชางหมิงเยว่ก้มหน้า ใบหน้างดงามแดงระเรื่อ
“แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ” เฉินวั่นหลี่ถามพลางยิ้ม
ชางหมิงเยว่ส่ายหน้า “ไม่รู้ คนอย่างคุณ จะคิดอะไรจะทำอะไร ฉันไม่มีทางเดาได้หรอก”
“แล้วเธอทำไมไม่ปฏิเสธล่ะ” เฉินวั่นหลี่ถามกลับ
ชางหมิงเยว่หัวเราะขื่น ๆ “ในตระกูลชาง พ่อแม่ของฉันเป็นแค่สายตระกูลข้างที่ไม่มีใครใส่ใจ ฉันก็เป็นแค่สินค้าที่ขายได้ตลอดเวลา แค่ต้องดูว่าขายให้ใครจะได้ราคาดีกว่า
ไม่อ้อมค้อมหรอก ก่อนที่คุณจะมาชางหยวนโจว ฉันก็ถูกตระกูลจัดคู่หมั้นไว้กับน้องชายของยวนซินโฉ่วแล้ว
จริง ๆ แม้จะไม่ใช่ตระกูลยวน ก็คงเป็นลูกคนรวยคนใดคนหนึ่งเหมือนกัน
แค่ขึ้นอยู่กับว่าตระกูลชางจะขายฉันให้ใคร
ตอนนี้สิ่งเดียวที่พวกเขาใฝ่ฝันก็คือการขายฉันให้คุณ
ชะตากรรมไม่เคยให้ทางเลือกใด ๆ กับฉันเลย
ถ้าต้องเลือก เจ้าของเดิมก็ไม่เท่าคุณ
ดังนั้นเมื่อคุณพูดว่าฉันเป็นผู้หญิงของคุณ มันก็ดีแล้ว!”
พูดจบนางพักไว้ชั่วครู่ แล้วจึงเอ่ยต่อ “ถูกขายให้คุณ อาจจะดีกว่าถูกขายให้คนอื่น อย่างน้อยการเป็นชู้รักของคุณ ก็ยังดีกว่าการเป็นของเล่นของพวกหนุ่มเจ้าสำราญเหล่านั้นมาก!”