“เจ้าถึงกับขนาดกลัวขนาดนั้นเลยรึไง กลัวว่าจะเกี่ยวข้องกับกรรมของข้า?”
ชายคลุมฉลองสีฟ้าน้ำเงินยืนหลังตรงมือแนบหลัง น้ำเสียงไม่มีแม้แต่ความโมโหแม้เล็กน้อย กระทั่งความผิดหวังก็ไม่มี มีเพียงรอยยิ้มเรียบนิ่งอันเปี่ยมสงบ
เฉินวั่นหลี่เงยหน้าขึ้นมองชายผู้นี้ ผู้ซึ่งชื่อเสียงดังเลื่องลือเปรียบดั่งเทพเปรียบดั่งเซียน ผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นเข็มหมุดหมายอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย คือเทพสงครามเย่
หน้าตาดูราวอายุสามสิบต้น ๆ บุคลิกสุภาพอ่อนโยนราวนักปราชญ์ ไม่มีการแผ่แรงกดดันอันเจตนาแฝงใด ๆ
หากพบกันกลางถนน คงจะถูกมองว่าเป็นเพียงอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งเท่านั้น
ใครจะไปคิดได้ว่าเขาคือผู้ที่เคยกล่าวคำอันเด็ดเดี่ยวว่า “กลับไปซะ” ต่อเหล่าผู้เหนือธรรมชาติ แล้วใช้หมัดและข้อเท้าส่งพวกมันกลับบ้านเกิด จอมยุทธ์ผู้เกรียงไกรเช่นนี้!
แม้แต่นามก็หยิ่งผยอง เย่อู่เทียน! ไม่ยำเกรงกฎทั้งฟ้า?
ผู้ไร้กฎทั้งฟ้ากลับเป็นผู้พิทักษ์กฎแห่งสรรพสิ่งงั้นหรือ?
ไม่อาจรู้ได้เลยว่านั่นคือการเยาะเย้ย หรือว่าต้องเป็นผู้ไร้กฎทั้งฟ้าจึงจะพิทักษ์กฎได้!
ความคิดในใจของเฉินวั่นหลี่แลบผ่านชั่ววูบ แล้วจึงส่ายหัวกล่าวว่า “กรรมของเย่อู่เทียนนั้น ผมเกี่ยวข้องไปนานแล้ว หนีไม่พ้น ช้าเร็วก็ต้องชดใช้
แต่กรรมของเทพสงครามเย่ ผมไม่อยากเกี่ยวข้องจริง ๆ!”
เย่อู่เทียนมองเฉินวั่นหลี่อย่างขันขัน “ทุกคนล้วนกล่าวว่า เจ้าเฉินวั่นหลี่ปฏิบัติตนกล้าหาญเกินกฎเกณฑ์ ข้าเห็นว่าแท้จริงแล้วเป็นคนห้วนหนักภายนอก แต่ภายในกลับมีหัวใจเจ็ดช่องแสนประณีต
เพียงแต่เย่อู่เทียนก็คือเทพสงครามเย่ จะแยกให้ชัดเจนได้เพียงไหน?”
มุมปากของเฉินวั่นหลี่ตกลง “คุณแยกไม่ออก แต่ผมแยกออก
เย่อู่เทียนคือบูรพบุรุษสายบู๊ผู้เคยคุ้มครองผม อาจมีแผนการของเขาบ้างก็จริง แต่ได้รับการคุ้มครอง รับน้ำใจคุณธรรม เกี่ยวข้องกรรมของเขา สิ่งที่ควรชดใช้ก็ต้องชดใช้