ให้ยาพิษ? ชางจิ่งเหลียงมองฟู่เมิ่งเซี่ยราวกับมองคนโง่
"นายไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ นายไม่เข้าใจ! ยาพิษธรรมดาไม่มีผลต่อมหาปรมาจารย์ ยังไงล่ะ! ยิ่งไปกว่านั้น เฉินวั่นหลี่ตัวเองก็เป็นหมอชั้นเลิศ เขาจะมองไม่ออกได้ยังไง! ถ้าเขารู้ตัว ฉันกับนายจะมีทางรอดอีกไหม!"
ชางจิ่งเหลียงรู้ดีว่าเฉินวั่นหลี่ไม่ฆ่าเขา ไม่ใช่เพราะใจดี แต่เพราะไม่สมควรลงมือ
ครึ่งหน้าของฟู่เมิ่งเซี่ยเน่าลงถึงกระดูก อีกครึ่งหน้ายังแห้งยิ้มเย็นเจื่อนชา ช่างเหมือนผีสางน่าสะพรึงเกรียงไกร
"มหาปรมาจารย์ก็แค่นั้นแหละ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันรู้ว่าตอนนี้คือยุคปลายธรรมะ ผู้บำเพ็ญเพียรเหลือน้อยเป็นสิ่งผิดธรรมชาติ ยังไงก็แข็งแกร่งกว่าเทคโนโลยีสมัยใหม่ไม่ได้!"
ชางจิ่งเหลียงไม่พูดอะไร — จริง ๆ คือแข็งแกร่งกว่าอาวุธเทคโนโลยีสมัยใหม่ไม่ได้
แม้แต่การโจมตีเต็มกำลังของผู้เหนือมนุษย์ ยังไม่มีทางทรงพลังกว่าระเบิดนิวเคลียร์
แต่นี่มันเกี่ยวอะไรกับการให้ยาพิษ?
แววดูถูกฉายผ่านดวงตาของฟู่เมิ่งเซี่ย เธอจะไปรักผู้ชายขี้ขลาดแบบนี้ได้อย่างไร! ช่างเป็นเรื่องน่าขันจริง!
"อันนี้ไม่ใช่ยาพิษธรรมดา แต่เป็นเชื้อแบคทีเรียและไวรัสที่ถูกเพาะพันธุ์! เขาจำแนกยาพิษได้ แล้วเชื้อแบคทีเรียกับไวรัสเขาจะจำแนกได้เหมือนกันหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น ผงนี้เป็นเพียงตัวเร่ง ไม่มีพิษ พอเขากินเข้าไปแล้ว นายเอาขวดนี้ไปทิ้งไว้ในห้องของเขา ไวรัสในขวดจะถูกกระตุ้นให้ทำงาน……
นี่คือผลงานวิจัยล่าสุดจากห้องปฏิบัติการชีวภาพที่ล้ำสมัยที่สุดของอเมริกา เขาไม่มีทางรู้เรื่องนี้หรอก"
"นายมีของแบบนี้ได้ยังไง?"
ชางจิ่งเหลียงตาค้าง เอ่ยถามขึ้น
ฟู่เมิ่งเซี่ยไม่ตอบ "นายไม่จำเป็นต้องรู้ ถ้านายกล้า ก็ทำตามที่ฉันบอก จากนั้นนายก็ยังคงเป็นลูกเขยตระกูลฟู่ แต่ถ้านายไม่กล้า เราสองคนตัดขาดกันตั้งแต่วันนี้