หลินชวนมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา เขารู้จักพวกคนของเฉินวั่นหลี่เป็นอย่างดี โดยเฉพาะผู้หญิงสองคนอย่างถังเหยียนหรานกับชูอีเหยิน ยิ่งรู้เรื่องราวของสองคนนี้แบบขาดไม่เลย
เมื่อหนึ่งปีก่อน ผู้หญิงสองคนยังเป็นเพียงสาวเมืองธรรมดา แม้จะเริ่มเดินทางสายบำเพ็ญกายุทธ์ ก็เพิ่งจะได้ไม่กี่เดือนถึงปีกว่าเท่านั้น
แล้วทำไมถึงมีพลังการต่อสู้ที่แกร่งกล้าขนาดนี้?
ตอนนี้ถังเหยียนหรานกำลังประมือกับสมาชิกหมาป่าคนที่ห้าอยู่
คนนี้เป็นฝีมือที่หลินชวนวางใจมากที่สุด พลังระดับปรมาจารย์ชั้น 5 ร่างกายบ่มเพาะมาแบบแกร่งเกรี้ยว ดาบปืนแทงไม่เข้า น้ำไฟกัดไม่ตาย
ยิ่งเป็นตัวฉกาจฉวยถังเหยียนหรานเป็นทุนเดิม ในสายตาหลินชวน คนนี้คือตัวเลือกที่ดีที่สุดในการปิดฉากถังเหยียนหราน
ดังที่คาด ท่าไม้ต่อเนื่องของถังเหยียนหรานก็ยังไม่สามารถจบชีวิตคนนี้ได้
กลับกัน ชายร่างใหญ่คนนี้กลับเสมือนมังกรช้าง ต่อยทุบลงบนเวทีประลองจนฝุ่นตลบฟุ้งกระจาย พลังมหาศาลทำให้ทุกก้าวย่อมทะลุพื้นเป็นหลุมลึก
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างเชื่อไม่ต้องสงสัยว่า หากถังเหยียนหรานถูกมันต่อสักหนึ่งครั้ง — แค่หนึ่งครั้ง — เบาก็หักกระดูกคำรามเลือด หนักก็ถูกเจาะทะลุตายคาเวที
ถังเหยียนหรานก็ตระหนักดี จึงคอยเลื้อยหลบเลี่ยงด้วยวิชามวยเท้า แต่ในสายตาคนภายนอก การเล่นพรรคเล่นพวกเช่นนี้ไร้ความหมาย
"ดูท่า รอบนี้เธอคงไม่รอด!"
"ชนะ 4 รอบ ก็ถือว่าเยี่ยมแล้ว พวกเรายังเหลือ 17 คน ตามความหมายของถังหลิงอวี้ กองมังกรจะลงสนามแค่ 3 คนเท่านั้น อีกสองคนที่เหลือ ถ้าไม่สามารถแบกแปดคนได้คนละคน ก็ถือว่าพวกเราชนะ"
"อย่าไปยกให้คนอื่นขึ้นหน้าแล้วทำลายบารมีตัวเองสิ แถมถังเหยียนหรานลงไปแล้ว สองคนที่ขึ้นมาอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้?"