เฉินวั่นหลี่เงียบไป ในสายโทรศัพท์มีแต่เสียงหายใจของเขา
“คุณโอเคไหม”
น้ำเสียงของจีอู๋ซวงแฝงความตื่นเต้นที่ถูกกดทับเอาไว้
“มีเรื่องก็พูดมาตรง ๆ!” เฉินวั่นหลี่ไร้อารมณ์ เอ่ยเสียงเย็น
ความเงียบดั่งความตายดำเนินต่อไปอีกครั้ง หญิงวัยกลางคนถอนหายใจเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้ ก่อนเสียงของนางจะดังขึ้นมา
“วันคู่เก้า อย่ามาเมืองหลวงเด็ดขาด พวกเขาไม่ปล่อยคุณแน่ ๆ ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยคุณออกจากเมืองหลวง!”
“คุณโทรมาเพื่อบอกแค่นี้เหรอ?” ริมฝีปากของเฉินวั่นหลี่เลื่อนขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ยเล็กน้อย
“สวีเจียงซู่ ที่เมืองหลวง เขารู้เรื่องที่คุณอยากรู้ คำพูดบางคำถ้าออกมาจากปากข้าพเจ้า คุณอาจไม่เชื่อ จีเสวียนอี้กำลังตามหาเขาอยู่แล้ว ข้าพเจ้าปกป้องเขาไว้ไม่ได้อีกแล้ว”
น้ำเสียงของจีอู๋ซวงดูอ่อนล้า
เฉินวั่นหลี่นวบขมับ
สวีเจียงซู่ เคยถูกถังหลิงอวี่พูดถึง ตอนไปแอฟริกาเขาก็เคยตั้งใจจะตามหาคนนี้
ในแฟ้มข้อมูลของกลุ่มมังกรก็มีชื่อของเขา
เพื่อนสนิทของอาจารย์มหาวิทยาลัยของบิดา
ผูกพันกับบิดาด้วยสายใยนับพันเส้นนับหมื่น
เขาไม่ได้อยู่ที่แอฟริกาแล้วงั้นเหรอ?
“อยู่ที่ไหน?”
“เมืองหลวง! เขากลับประเทศแล้ว!”
“รู้แล้ว!”
เฉินวั่นหลี่วางสาย นิ้วเคาะกระจกหน้าต่างรถไม่หยุดหย่อน ครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “ขับเร็วกว่านี้!”
จินจงเป่าไม่คุ้นเคยกับเฉินวั่นหลี่มากนัก แต่ตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงความไม่สงบภายในของอีกฝ่าย จึงเงียบไปโดยไม่กล้าเอ่ยปาก
ขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นในโทรศัพท์ของเฉินวั่นหลี่อีกครั้ง
คราวนี้คนที่โทรมาคือจีหยวนเฉิง