"แม้ที่นายพูดจะเป็นการคาดเดาเกินจริง แต่ฉันรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้อยู่! ยิ่งไปกว่านั้น ปรมาจารย์เฉินตอนนี้ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ไม่อยากให้พวกเราไปทำให้เสียหน้าของท่าน ก็เป็นเรื่องปกติ!"
หลี่หงไหล่ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย พูดเสียงหนักอู้อี้ว่า "ในความเห็นข้า อาจารย์ไม่ใช่ผู้ที่หวือหวาวชื่อเสียง และไม่เคยเอาสายตาคนภายนอกมาไว้เป็นอันดับแรก
ยิ่งไปกว่านั้น ทรัพยากร วิชาบำเพ็ญ การฝึกรบจริง สิ่งที่อาจารย์ควรจัดให้พวกเรา ท่านก็จัดให้ครบแล้ว
การคาดเดาแบบนาย มันจะทำให้ใจอาจารย์และปรมาจารย์ถังเย็นชา และยังทำให้คนอื่นเข้าใจผิดอีกด้วย!"
"เอ่อ... ฉันพูดแบบนั้นก็ไม่มีความหมายอื่นใด แค่เดาเล่น ๆ เท่านั้น พวกเราได้ทรัพยากรที่จับต้องได้จริงมากันมากมายขนาดนี้ แม้ปรมาจารย์เฉินจะยังสำรองไว้บ้าง ก็ไม่ได้ผิดหน้าเรื่อยมาแล้ว!"
คนที่พูดก่อนหน้านี้ยิ้มแห้ง ๆ รีบอธิบายทันที
หลี่หงไหล่พยักหน้า "ข้าเข้าใจนายอยู่แล้ว แต่พวกเราคนเหล่านี้ ทั้งเป็นหน่วยรบชั้นเลิศของเทียนหลงเว่ย และยังเป็นศิษย์ของอาจารย์
ไม่ว่าจะทางราชการหรือทางส่วนตัว ครั้งนี้ต้องเล่นเต็มที่เพื่อการแข่งขันทั้งสิ้น
ไม่ว่าเหตุผลที่อาจารย์ไม่กลับมาจะเป็นอะไร พวกเราทุกคนต้องวางใจให้เป็นกลาง และเตรียมพร้อมรบอย่างเต็มกำลัง
ข้ามีแค่ประโยคเดียว — ตายได้ แต่แพ้ไม่ได้!"
คำพูดนี้ทำให้คนในที่ต่างพยักหน้าตามเป็นจำนวนมาก:
"ถูกต้องแล้ว ตายได้ แต่แพ้ไม่ได้!"
"ไม่ว่าเพื่อเกียรติของเทียนหลงเว่ย เพื่อชื่อเสียงของอาจารย์ หรือเพื่อตัวเราเอง เราทุกคนต้องสู้เต็มกำลัง!"
"พี่ใหญ่ พูดง่ายอยู่ กลัวแต่จะตายพร้อมกับแพ้!"
"ปากเน่า ๆ นกฮูกอาถรรพ์!"
"เขาก็เป็นคุนหลุนอยู่วะ! เมื่อก่อนฉันไม่เคยรู้จักคุนหลุน ไม่กี่วันก่อนได้คุยกับเซียวจ้านกับอู๋เผย ถึงได้รู้ว่าเขานั้นเก่งกาจและมีฐานรากลึกเพียงไหน..."